Het wel en wee van T.V.

Vrijdag. De hele dag ben ik tegen beter weten in bezig geweest om Liam en Noëlle terug te verhuizen naar hun eigen kamer, boven. De deelden namelijk een slaapkamer beneden, maar omdat we daar de babykamer van wouden maken, en we het tijd vonden dat ze zouden leren om op hun eigen kamer te slapen, hadden we dit gepland. Aan het eind van de middag stonden beide bedden boven en kon ik geen stap meer zetten. Stomme bekken. Rond een uurtje of 20:00 was het bedtijd. Liam sliep al snel, super goed. Lex zat bij Noëlle want die vond de overgang wel erg groot. Ik nestelde me op de stoel met de tablet, Downton Abbey en de koptelefoon op. Een doodnormale vrijdagavond. Op een gegeven moment rook ik iets. Brandlucht, plastic. Ik liep naar de keuken, in de veronderstelling dat er nog een pitje zou aanstaan of dat de waterkoker kuren had (dat laatste gebeurde met een oude waterkoker maar liep goed af). Dat was het niet. In mn ooghoek zie ik oranje licht vandaan komen onder het balkon. Ik roep Lex, m...

Ik mis je. Ik mis je elke dag, en op sommige dagen een beetje meer. Dagen zoals afgelopen woensdag toen we de echo hadden van ons kleintje. We krijgen een dochter, een kleindochter voor jou en papa. Kleinkind nummer 8. Maar deze zwangerschap is anders. Er mist een stukje. We genieten er van, dat Liam en Noëlle een zusje krijgen, wij nog een gezond kindje. Toen we het er eens over hadden, of we misschien nog voor een derde zouden gaan, ging het natuulijk door mn hoofd dat dit dan een zwangerschap zou worden die ik voor het eerst moederloos zou moeten doorstaan. Maar dat gevoel went, net zoals het gevoel dat Noëlle haar oma nooit gezien en geknuffeld heeft, ook dat went, want het is een feit, en feiten zijn onveranderlijk. Dat neemt niet weg dat het pijn doet, en het me verdrietig kan maken. Eind februari bekruipt dan eerst het gevoel van; maart komt eraan, die ene maand met zoveel dagen met verdrietige herinneringen. 4 maart de oproep, 9 maart toen ik Liam en Noëlle moest achterlaten ...

Ik begin er tegenwoordig mee, het is alweer maanden geleden dat ik een blog heb geschreven. Druk met vanalles, soms niks te vertellen, soms geen zin, en vaak een geheugen als een vergiet. Laat ik maar met het meest leuke beginnen, wat iedereen inmiddels ook al weet. Eind november kwamen we er achter dat we wederom gezinsuitbreiding verwachten. Dit keer niet eentje met 4 poten, maar een broertje of zusje voor Liam en Noëlle! Dit was best een verassing voor ons, maar wel een hele leuke! Liam en Noëlle kwamen natuurlijk dicht op elkaar, Liam was net 1 geworden toen ik zwanger was van Noëlle. Het voelt dit keer alsof we opnieuw beginnen, zo leuk! Helaas heb ik dit keer wel meer last van lichamelijke klachten. Mn bekken, ischias, erg misselijk geweest, en nu al paar weken last van benauwdheid wat zo ineens komt opzetten samen met duizeligheid. Ik heb al vrij vroeg in de zwangerschap besloten om weer bij de barnehage aan de slag te gaan, dit voelt gewoon beter, niet zo'n aanslag ...

Hoe goed kan het lopen. 3 weken geleden zag ik mijn ''carierre'' wat somber in. Geen werk meer in de barnehage, veel onduidelijk daar om, tijdelijk een baan bij het cafe, maar daar had ik het echt niet naar mn zin, en ik had geen idee wat er na augustus zou komen. Ook wist ik niet meer zo zeker wat ik nou eigenlijk echt graag zou willen doen. Na een avondje babbelen met een lieve vriendin begon ik te praten over mn werk als vakantiekracht in Anholt en stagaire bij vanBoeijen. Toen vroeg ze me waarom ik in hemelsnaam niet zeker was over wat ik wou doen, want wat zij van me hoorde was duidelijk, een ''passie'' voor de ouderenzorg. Die woorden bleven me een beetje achtervolgen. Ik had voor mezelf het hoofdstuk Zorg dichtgegooid. Door alles wat ik met mama heb meegemaakt was dat geen optie meer omdat het in mn priveleven te dichtbij was gekomen en ik dacht er nu gewoon niet meer aan. Ik had niet gerealiseerd dat er ooit weer een tijd zou komen dat ik dat b...

Het word weer eens tijd voor een berichtje vanaf deze kant. Ik blog misschien niet vaak, maar zodra ik er aan denk ik heb ik wel weer van alles te vertellen over de belevenissen hier. We hebben midzomernacht gevierd in Nesbø, dat ligt aan het einde van de fjord. Een prachtige plek waar wij graag zijn.  En natuurlijk Liam zijn 5e verjaardag! Man man wat gaan de jaren dan toch snel, van dat kleine punkertje naar zo'n flinke knul! Behalve de kado's van papa en mama en opa Jan en tantes uit Assen, kwam er ook post uit Roden voor Liam, een grote verassing! Noorwegen is zomers! Wat een mazzel hebben we dit jaar, tropische tempraturen en dan hebben de kids en ik ook nog eens vakantie. Dat betekend dus dat we regelmatig te verkoeling opzoeken. Meestal naar het bergmeer omdat we daar gewoon met de fiets heen kunnen. Ik heb inmiddels Lex zijn mountainbike geconfisqueerd. Hier kan de fietskar achter zonder dat ie eraf kukelt bij een paar hobbels, en ik voel...

En toen was het alweer juni voordat we er erg in hadden, en het zomer gevoel is helemaal op zijn plaats. We worden al een ruime week getrakteerd op zonnige dagen en heerlijke tempraturen. We zijn dan ook voornamelijk buitenshuis te vinden. De afgelopen 4 dagen had ik vrij samen met de kids, alleen Lex moest vrijdag nog even werken. We zijn naar het bergmeer Risevatn geweest, hier in het dorp, en gisteren hebben we de hele middag doorgebracht op het sportveld, hier kunnen de kids heerlijk rondjes fietsen zonder hellingen en andere obstakels. Liam vind het na vorig jaar een paar keer te zijn gevallen erg spannend om zonder zijwieltjes te fietsen, maar hij kan het wel. Nu heeft hij alleen zijn fiets die hij vorig jaar van opa Jan heeft gekregen moeten afstaan aan Noëlle, omdat die nu ook helemaal de smaak te pakken heeft. Liam heeft dus nu z'n 16'' fiets in gebruik, wel met zijwieltjes omdat hij nog niet met zn voeten aan de grond kan komen op die fiets. Als je goed kijkt...

3 jaar geleden was ons meisje geboren, na 41 weken zwangerschap vond ze het ineens nodig om in een recordtempo ter wereld te komen. Noëlle heeft voor mij altijd in verbinding gestaan met mama. Toen ik zwanger was, vertelde mama me dat ze stiekem op een meisje hoopte, dat zou zo leuk zijn na 4 kleinzoons en 1 kleindochter. Toen Lex en ik naar Førde moesten voor de echo en het duidelijk was dat we inderdaad een meisje zouden krijgen heb ik direct mama gebeld, die was in de zevende hemel. Naar mate de maanden verstreken zagen wij geen mogelijkheid om naar Nederland te reizen met Noëlle en het was vanzelfsprekend dat mama de reis naar Noorwegen niet kon maken. Toen ze 16 maart 2012 overleed deed het mij dan ook vreselijk pijn dat ze mijn dochter nooit in levende lijve heeft kunnen knuffelen. Hier heb ik het ontzettend moeilijk mee gehad. Maar na mate de maanden en jaren verstreken ben ik het anders gaan zien. Een stukje van mama leeft in Noëlle. Genetisch natuurlijk, maar ze heeft ook ...