Het wel en wee van T.V.

Gut wat heb ik die term vaak gebruikt de afgelopen weken. Voorals als antwoord op de vraag; hoe gaat t met jullie? We hadden de dagelijkse gang van zaken aardig opgepakt na de brand. Dingen begonnen een gewenning te worden, en er keerde rust terug. Tot die ene bewuste dag dat ik nog even voor een echo naar Førde zou gaan. Inmiddels zijn we 3 weken verder en staat de boel wederom weer aardig op zn kop. Afgelopen vrijdag hadden we dus weer een afspraak in HUS. Lex had dinsdag de nieuwe auto opgehaald. Dat was absoluut een hoogtepunt. Sinds een paar dagen voor de brand hadden we geen auto meer, en omdat de sleutels verbrand zijn konden we er ook niks mee. Nu was de Mercedes sowieso een tussenoplossing, en door een gunstig verloop van zaken (mag ook wel eens denk je dan), konden we nu onze nieuwe auto kopen. Die heeft in nog geen week tijd al 1000 km afgelegd en is dus ruim geslaagd voor de test. Een ontzettend fijne bak. Vrijdagochtend hebben we Liam en Noëlle naar de barnehage gebrac...

Om even iemand te quoten. Een mooie en passende uitspraak. En iets wat wij momenteel ook doen. We hebben weer een flinke tik in ons gezicht gekregen. Ja inderdaad, is het mogelijk. Reacties als; jullie top was blijkbaar nog niet bereikt, die kloppen wel aardig. En dat we dit niet voorgeschoteld zouden krijgen als we niet zo sterk waren. Dinsdagochtend moest ik voor een routine echo naar het ziekenhuis in Førde. Dit vanwege de brand. Gewoon voor mijn eigen geruststelling, dat zij het tenminste goed doet. De eerste echo had ik met 19 weken, deze krijgt iedereen. De nacht na de brand hebben ze er 1 gemaakt, en 4 weken later weer. Op die laatste 2 echo's werd ze gemeten. De echo afgelopen dinsdag werd gemaakt door een verloskundige gespecialiseerd in het maken van echo's. Zij vond dat de nieren groot waren en dat ik weinig vruchtwater had. Voor de zekerheid haalde ze er een arts bij. Die bevestigde dat de nieren wel erg groot zijn en ik inderdaad bijna geen vruchtwater meer heb...

Vanochtend de kids naar de barnehage gebracht, inmiddels gaan ze beide op de fiets want Noëlle heeft ook eindelijk haar eigen stalen ros. Roze fiets, roze helm, roze rugtas, aldus een roze wolk die voorbij suist. Nu hebben we hier nogal met heuvels en hellingen te maken. Liam red zich prima, maar Noëlle bezorgd ons nog al eens voor een hartverzakking, maar het gaat altijd goed! Op de terugweg langs de winkel geweest, en vond het ineens opvallend warm! De afgelopen dagen stond er een koude noorderwind, maar het is vandaag erg mild buiten. Hopelijk blijft dat zo, want niks is fijner om de deuren open te hebben en dat Liam en Noëlle lekker buiten kunnen spelen. Afgelopen weekenden waren fijn. Papa was hier in het weekend dat we Noëlles verjaardag vierden. Een geslaagde dag, ons mupke heeft genoten en is zoals het hoort heerlijk verwend. Het voelde dan ook als een opluchting om afleiding te hebben op die beruchte vrije dagen. Afgelopen weekend ging ook goed. We merken duidelijk vooruit...

Dat is wat we nu doen. Morgen is het 4 weken geleden sinds de brand. 4 weken, klinkt best kort, of ook wel weer lang. En zo verschilt het ook in ons gevoel. 4 roerige weken. We hebben de draad weer weten op te pakken. Lex is weer aan het werk, Liam en Noëlle gaan elke dag naar de barnehage. Zwangere moeke ontfermt zich over het huishouden en regelzaakjes. Nog altijd hebben we alle 4 goede en slechte dagen, en dat zal voorlopig nog wel even zo blijven. We slaan ons er doorheen, maar ik zal niet ontkennen dat die slechte dagen loodzwaar kunnen zijn. We hebben gesprekken gehad met de pedagogisch leidsters van Liam en Noëlle. Ze worden goed gevolgd op de barnehage. Hun zien ook dat ze er door zijn aangedaan, maar ook dat er een stijgende lijn in zit. Liam heeft vooral moeite met het uiten van zijn gevoel, of in ieder geval, op een meer gedoseerde manier. Beetje lastig uit te leggen. Hij kan vreselijk boos worden, alles willen slaan (voorwerpen gelukkig, geen mensen), en schelden. Maar 9 va...

8 april 2015 Daar zijn we dan. Alweer ruim 1,5 week verder. Vorige week donderdag zijn we verhuisd naar ons tijdelijke appartement. Al is verhuizen misschien niet helemaal de goede term, aangezien je normaal gesproken om komt in de verhuis dozen, dat is ons gespaard gebleven. We wonen nu erg centraal, in een soort van hofje, naast Aldersheimen (verzorgingshuis). Op loopafstand van de winkel, barnehage en dokter. Voor mij nu dus echt ideaal, en ook voor de kids. Liam kan hier heerlijk fietsen en Noëlle hobbelt hem achterna. We hebben een rare Pasen gehad. Normaal gesproken is het bijna een week heerlijk vrij, een kleine vakantie voor ons allemaal. Heel Noorwegen ligt namelijk op zn gat vanaf witte donderdag tot en met 2e paasdag. Voor ons hield dat in dat we geen ''toevlucht'' konden zoeken in regel dingetjes. Maar tegelijkertijd konden we juis ook acclimatiseren in ons nieuwe thuis. We zijn nog niet aangesloten op internet en tv, maar hadden een aantal dvd's gekoc...

En toen was het alweer woensdag. We werden hier wakker in een witte wereld, zeker een 1 april grapje, want die sneeuw zijn we nu echt wel zat! Ja, wat is er sinds mijn laatste update allemaal gebeurd. Die schreef ik op zaterdag, en sindsdien hebben we bijna geen moment stil gezeten. Zondag konden we een beetje bijkomen gelukkig. Maandag hebben we heel heel heel veel gepraat, met de politie, verzekering en de gemeente. Een hele heisa, vooral rondom een vervangende woonplek. Maar uiteindelijk, na wat voelde een hele middag aan de telefoon, kregen we een appartement toegewezen. Het is een zogenaamde servicewoning. Tweede verdieping in een blok en alles gelijkvloers. 2 ruime slaapkamers, badkamer, keuken en woonkamer. Precies goed voor ons. Liam en Noëlle gaat weer een kamer delen en ons kleintje komt bij ons op de kamer, net zoals we dat gepland hadden voor de brand. Er woonde eerst een dame in een rolstoel, dus alles is/was op zit hoogte. De mannen van de technische dienst hebben enorm...

Vrijdag. De hele dag ben ik tegen beter weten in bezig geweest om Liam en Noëlle terug te verhuizen naar hun eigen kamer, boven. De deelden namelijk een slaapkamer beneden, maar omdat we daar de babykamer van wouden maken, en we het tijd vonden dat ze zouden leren om op hun eigen kamer te slapen, hadden we dit gepland. Aan het eind van de middag stonden beide bedden boven en kon ik geen stap meer zetten. Stomme bekken. Rond een uurtje of 20:00 was het bedtijd. Liam sliep al snel, super goed. Lex zat bij Noëlle want die vond de overgang wel erg groot. Ik nestelde me op de stoel met de tablet, Downton Abbey en de koptelefoon op. Een doodnormale vrijdagavond. Op een gegeven moment rook ik iets. Brandlucht, plastic. Ik liep naar de keuken, in de veronderstelling dat er nog een pitje zou aanstaan of dat de waterkoker kuren had (dat laatste gebeurde met een oude waterkoker maar liep goed af). Dat was het niet. In mn ooghoek zie ik oranje licht vandaan komen onder het balkon. Ik roep Lex, m...