Het wel en wee van T.V.

Een van de taken als moeder zijnde is dat je je zorgen maakt. Dat je probeert rationeel te zijn in je zorgen en dat ze niet een loopje met je nemen. Al een poosje maak ik me een beetje zorgen om Noëlle. Ze zit niet lekker in haar vel en dat merken we. Ze slaapt onrustig, kruipt elke nacht tussen Lex en mij is en we moeten haar in haar slaap regelmatig troosten vanwege nare dromen. Soms kan ze de dromen nog herinneren maar meestal niet, en dan verteld ze dat ze een fijne droom gehad heeft, vrijwel altijd dat ze ''på tur'' is met papa, mama, Liam, Bassa en Emma. Haar zusje is altijd mee in haar dromen. Vaak wil ze niet naar de barnehage, maar zodra we in de dagelijkse routine komen hoor je haar er niet meer over. Ik ben vanochtend een gesprek aangegaan met de leidster van Noëlle om andere barnehage gerelateerde dingen uit te spreken, en er zal aan worden gewerkt om ervoor te zorgen dat Noëlle het weer wat meer naar haar zin gaat krijgen. Waar Liam veel vrijwel met...

Sinds gisteren loop ik al rond met losse flarden in mn hoofd, gedachtes en gevoelens die ik eens op ''papier'' wil zetten. Ik merk nu al dat ik dat eigenlijk gisteren had moeten doen, toen alles nog vers was, maar de kids kwamen thuis en dan is er van rustig schrijven geen sprake natuurlijk. Voor diegene die me op facebook volgen is het al wel duidelijk geworden dat mn lichaam de laatste weken niet meewerkt. Alweer niet. In januari ben ik naar de dokter gegaan vanwege aanhoudende hoofdpijn en opgezette handen. Hij heeft toen allerlei bloedonderzoeken laten doen en een week later belde hij me terug dat mijn ''ijzer voorraad'' erg laag is  Zie hier; Dus ik ben braaf aan de staalpillen begonnen en voelde me er ontzettend beroerd door. Na 1,5 week overgestapt naar de gewone Floradix omdat ik enorme maagpijn had en alleen maar lamlendig op de bank hing zo ongeveer. Nu met de Floradix voel ik me beter, ik slik daarnaast nog D en B vitamines. Maar, de grote...

Nou, dat is alweer lang geleden dat ik wat neer gekrabbelt hier. Ik kan dat ook zeggen dat we eindelijk eens een enigzins rustige periode achter de rug hebben. Denk ik. Lex is een nachtje opgenomen geweest vanwege een longonsteking, Liam heeft een kleine operatie gehad, maar de laatste weken is de rust weer gekeerd, enigzins. Ik denk soms dat het wachten op die ''rust'' een soort drang is naar hoe het leven was voordat we tripje trough hell and back hebben gemaak. Inmiddels is het 2016 en hebben we godzijdank 2015 achter ons gelaten. Een fris gevoel, zo'n nieuw jaar. En saai word het zeker niet. Ik ben bijvoorbeeld begonnen met werken. Ik noem het wennen, want zo was het de eerste 2 keer ook echt. De 1e keer zette dan ook best diepe sporen. Omdat ik uit mn comfort zone werd getrokken bijvoorbeeld, en omdat ik me bewust van werk wat voor tik ik heb gehad. De 2e keer, gisteren, ging stukken beter. Ik begon om 9 uur en voordat ik er erg in had moest ik naar beneden r...

Een vraag die me nog wel eens gesteld word. En dit ik vaak met het zelfde zinnetje antwoord; gaat zn gangetje, met ups en downs. Vaak een antwoord omdat ik geen zin heb om er dieper op in te gaan hoe het nou daadwerkelijk gaat. Dat is zo'n lang verhaal, en eigenlijk komt dit zinnetje er ook wel op neer hoe het mometeel gaat. Ups en downs maar nog niet echt goed. Maar ik vind het soms lastig om een negatieve draai aan mn antwoord te geven. Al een poosje zit ik te denken of ik een openhartige blog ga schrijven of niet. De mentale gezondheid van iemand is soms toch nog een beetje een taboe onderwerp. En ondanks dat ik met vlagen last heb van de gedachte dat ik zwak ben, denk ik dat een openhartig verhaal misschien wel eens kan helpen. Want ik ben me er ook van bewust dat ik heus niet de enige ben die zich zo voelt. Afgelopen maand ben ik naar de huisarts gegaan en aangeven dat ik behoefte heb aan iemand om mee te praten, hulp te krijgen om verder te komen. Want gevoelsmatig zit ik...

Zo, even een ''pakkende'' titel voor deze blog. Waarom? Omdat ik even bijzonder blij ben dat ik de trotste ''eigenaresse'' ben van een paar gezonde boobies. Borsten dus ja, die dingen. De mijne zien er na 3 zwangerschappen er niet meer hetzelfde uit, maar juist even vandaag ben ik heel gelukkig met ze. Omdat gezonde borsten geen vanzelfsprekendheid is meer. Tuurlijk, dit is oud nieuws. Maar voor mij is dit even op een heel harde manier waarheid geworden. Iets van 2 weken geleden, zat ik zoals zovaak, met mn telefoon op de wc. Toen las ik een post van Kim op facebook, en link naar haar blog. Tijdens het lezen van die blog begonnen de tranen over mijn wangen te stromen en mn hart kloptte in mijn keel. Wat had ik net in godsnaam gelezen? Met betraande ogen loop in de keuken in, en Lex kijkt me vragend aan? Wat is er aan de hand? ''Kim heeft borstkanker''. Toen volgde er een aantal lelijke woorden, omdat ik het ronduit debiel en belachelijk...

Daar is ie dan, de herfst. De zomer ligt achter ons en we gaan langzamerhand naar 1 van mijn favoriete maanden van dit jaar; december! Knusheid, daar denk ik aan als ik aan de december maand denk. In Noorwegen staat die hele maand in het teken van de kerst, en het heeft gewoon een bepaald gevoel. Ik houd van de winter en hoop dat ook echt dat we dit keer een goede winter krijgen en niet zo'n nat halfslachtig gebeuren als de vorige. Sinds een paar weken ben ik namelijk ook weer aan het wandelen. Nog niet de bergen in zoals voorheen, maar vooral het pad langs Risevatn. Vanaf de voordeur tot de ''brievenbus'' die daar op t einde staat en weer terug is het 10km. Heerlijk en precies goed. Een pad met milde hellingen, dus ik merk dat ik mn spieren en conditie ook weer train op die manier. Doordat ik vanaf maart/april eigenlijk niks meer heb gedaan zijn er aardig wat kilo's bijgeslopen, en die zijn er helaas niet spontaan af gegaan nadat Emma is geboren. Alleen wan...

Gisteren was een enerverende dag. Lex en ik hadden een afspraak op de genetische polikliniek in het ziekenhuis in Bergen. Onze auto staat nog steeds in de garage dus we zijn weer lekker met de bus en boot gegaan. Vrienden van ons reisten ook die kant op, dus op de heenweg was het heel gezellig en vloog de tijd voorbij. Vanaf Strandkaiterminalen zijn met de taxi naar het ziekenhuis gegaan. Hele nieuwe afdeling in het laboratorium gebouw en het voelde dus niet zo ziekenhuis achtig aan. De arts had een heel pak papier voor zich, en al gauw werd duidelijk dat ze zich goed had ingelezen en voorbereid op deze afspraak. Waar alles op neer kwam was eigenlijk iets wat wij al wisten. Niks is nog 100% zeker zolang het onderzoek nog gaande is, maar we kunnen er vanuit gaan dat het als volgt in elkaar steekt. Emma had ASRPKD, oftewel autosomaal recessief polycystic kidney disease. Lex en ik zijn allebei drager van een defect gen. Als deze twee genen samen komen ontstaat de infantiele vorm van...