Het wel en wee van T.V.

Het is juli. Maar sinds een paar weken spookt het alweer door mn hoofd. 5 jaar geleden. 5 jaar geleden dat ik werd opgevreten door de onzekerheid. Dat mijn normaal zo standvastige optimisme begon te wankelen. Dat ik boos kon worden op de artsen in het ziekenhuis, terwijl ik nu achteraf wel weet dat het allemaal geen ruk zou hebben uitgemaakt. 5 jaar geleden lag ik in het ziekenhuis in Bergen. 4,5 uur rijden vanaf huis, en nog veel verder weg van mijn familie in Nederland. Wachtende op, ja wat eigenlijk? Duidelijkheid was er niet te krijgen. Niet over wanneer ik zou bevallen, hoe ik zou bevallen en hoe het met Emma zou zijn. Gewoon de dagen zien door te komen, blijven ademen en hoop blijven houden. Om de zoveel dagen een paar uur afleiding van Liam en Noëlle die dan langs kwamen, gewoon even mamma zijn. Even alles een beetje normaal. Die hele pijnlijke buik negeren die me er continu aan herinnerde dat dingen niet normaal waren. Als ik terug kijk naar die periode, en bepaalde emoties...

Ja, dat is denk ik het best omschrijvende woord van wat er de afgelopen dagen regelmatig in mijn hoofd gebeurd. Een overload aan informatie en gevoelens die een plekje moeten vinden in mn hoofd. Nu weet ik niet in hoeverre het in Nederlands in het nieuws is, maar donderdag kwam hier dus het bericht dat alles dicht gaat. Vrijdag waren meteen al de scholen en barnehages dicht. De winkel was leeg, en de bizariteit van de situatie was bijna tastbaar. Vrijdag een dagdienst, nieuwe maatregelen, nieuwe procedures, en na het weekend nog meer, nog strenger en nog scherper. En zo veranderd de informatie stroom continu. En dan te beseffen dat in onze gemeente, nog geen enkel bekend corona geval is. Godzijdank natuurlijk, maar hoelang houden we het buiten de deur? Ik heb ook naar de toespraak van Rutte geluisterd, en die legde het (vond ik) heel duidelijk uit. Er is gewoon geen goed nieuws, er is geen oplossing, alleen maar een zo goed mogelijk handelen. En dat is hier in Noorwegen natuurlijk ne...

Zo voelt het nu een beetje. En ja, als er hier dingen gebeuren dat beland dat op mijn blog, want schrijven helpt en ruimt op. Gelukkig hebben we ook heel wat mindere sensationele periodes in ons leven, maar dat is saai, dus dan schrijf ik er ook niet over. Sinds wij terug kwamen van onze vakantie deze zomer, sloeg het weer toe. Stilletjes, elk voor zichzelf, het af toe een keer noemen; heimwee. Heimwee naar Nederland, naar de familie en vrienden. Alles binnen handbereik hebben. Maar, we hadden ons ook voorgenomen dat remigreren geen optie zou zijn. Financieel, de kids, we hadden er genoeg redenen voor. Maar het bleef knagen. Dus ik ben gaan zoeken, en mensen gaan vragen. Ik was 19 toen ik op mezelf woonde in het centrum van Assen, en de inkomsten en uitgaves waren de enige referentie die ik had. Dingen eens op een rijtje gezet en tot onze blijde verassing kwamen we erachter dat het eigenlijk tot echt wel mogelijk is. Dus we keken elkaar aan van; wat houd ons dan nog tegen? We...

De afgelopen weken was het een bende in mn hoofd. 4 weken geleden vloog ik halsoverop naar Nederland nadat papa een zwaar hartinfarct kreeg. Al een poosje had ik een rare kronkel in nn buik, alles liep zo goed en voorspoedig, dan word ik bang dat er iets op me staat te wachten, om het hoekje. Ik zet me er dan weer overheen en probeer het te negeren. Maar zo'n rottig stemmetje in mn achterhoofd laat soms zn lelijke gezicht zien. Het stemmetje was ook vrij specifiek. Angst dat er iets met papa zal gebeuren. Toen ik die maandagochtend dan ook werd gebeld door Rianne schrok ik eerst en daarna ook weer niet en toen wel weer. Ik lag compleet overhoop. Niet weer!! Ik sprak papa heel eventjes, dat gaf rust. En toen besloot ik dat ik naar Nederland wou, niet direct maar een paar dagen later. Wie weet zou ik er dan zijn voor de operatie. Dat was niet het geval, maar het was alsnog erg fijn om er zelf even te zijn. Toen ik weer naar Noorwegen vertrok (want Lex zou een dag later naar N...

Een poosje terug (gevoelsmatig was het eergisteren maar mij kennende is het minstens 2 weken geleden) bedacht ik me dat ik weer een keer een blog wil schrijven. Maar ja, om dan onder de douche de laptop erbij te pakken is ook niet echt veilig. December maakt altijd veel bij me los. Ik kan niet zeggen dat ik vanaf september al uit kijk naar kerst. Maar als dan december aanbreekt en we langzaamaan warmlopen met alle activiteten die Liam en Noëlle hebben komen we dan toch in de kerststemming. Voorheen, pre-nachtmerrie, was dit niet zo hoor. Maar op een 1 of andere manier, als het jaar op zijn einde loopt, ga je nadenken over afgelopen jaar, mensen die je mist, dingen die zijn gebeurd, dingen die zijn veranderd. Elise werd in april geboren, en de afgelopen 8 maanden zijn met zo'n rotvaart voorbij gegaan, dan ik soms denk: heb ik er wel hard genoeg van genoten? Leef ik wel bewust? Die laatste vraag is vooral gekomen nadat ik mijn 30e verjaardag heb mogen vieren. Echt idioot, ik weet...

Sinds het out in the open is dat ik zwanger ben heb ik geen blog meer geplaatst. De neiging en behoefte was er wel, maar hoe ik bepaalde dingen op papier moest zetten wist ik eigenlijk niet. Het vertellen over gevoelens en vooruitgang werd zo'n gewenning dat ik het zonder moeite op papier kon zetten. Al deze nieuwe gevoelens over het leven wat echt door gaat, dat is soms wat lastiger. Ik moet er zelf ook nog aan wennen. 19 juli zijn Lex en ik eindelijk getrouwd, en eind augustus kwamen we er achter dat ik zwanger ben. Een vreselijk onzekere periode breekt aan. Dit wisten we van te voren, maar dan nog, wanneer je er dan uiteindelijk midden in zit weet je was wat je je op de hals heb gehaald. Ik nam meteen contact op met het ziekenhuis in Bergen en de verloskundige. De 1e stap was een echo om vast te stellen hoe lang ik zwanger was en aan de hand daarvan werd de afspraak voor de vlokkentest in Bergen gepland. Dat we dit onderzoek zouden laten doen stond als een paal boven water. ...

Hoe komt dit toch? Waarom raakt me dit zo? Een vraag ik Lex stel, en mezelf nog veel vaker. Komt het door de periode waar we nu in zitten, dat alles van een jaar geleden zo aan de oppervlakte ligt? Want een jaar geleden stortte onze wereld opnieuw in toen we te horen kregen dat Emma zo ziek was. De eerste maanden van dit nieuwe jaar stonden in teken van herstel en rust. We begonnen onze draai weer te vinden, ik begon met werken, en door vele gesprekken en gewoon tijd, kwamen we tot de conclusie dat we het hierbij zouden laten. 2 kindjes en een engeltje. Toen Emma net was overleden riep ik dat we het zeker weer wouden proberen, alles lag toen zo rauw open. Het enige wat ik wou was een klein en warm bundeltje in mijn armen, niks liever. Naar mate de maanden vorderen nam deze wens af. Met dat Emma overleed is ons ook de soort van vanzelfsprekendheid afgenomen dat we gezonde kindjes maken. En het besef van dat het nog een keer zou kunnen gebeuren nam de overhand. Het heeft ons zoveel...