Het wel en wee van T.V.

De titels van mijn blog verhalen zijn nooit heel spannend, er plopt vaak een woord in me op en dat wordt het dan. Vaak staat het wel gelijk aan hetgeen wat speelt, wat me bezighoud.  Wanneer iets loskomt wat vastzat, wat krijg je dan? Juist, beweging.  Al maanden was ik aan het kwakkelen, fysiek vooral omdat ik het mentale stukje lekker negeerde. Ik kabbelde wel rustig door, maar echt heel lekker ging het niet. Sommige weken waren top, en sommige juist zwaar. Opzich niks mis mee, maar wel vermoeiend als die energie niet een constant level kan vinden. Wanneer ik veel voor elkaar krijg, voelt dat lekker. Dan voel ik me sterk, een stoere vrouw. Maar als het dan even allemaal niet lukt zijn die gevoelens net zo sterk, maar dan in het negatieve. Inclusief de gevoelens van: ohnee nu vinden ze me zwak en stom. En dat is echt een dooddoener voor jezelf. Wanneer ik me goed voel neem ik allerlei projecten aan. Ik vind alles leuk en wil alles voor iedereen doen. Maar wanneer deze rush af...

Vandaag is mijn lijf moe en mijn hoofd druk. Op weg van de winkel waait ineens de gedachte voorbij: misschien moet ik het even van mij af schrijven zoals ik eerder deed. Ik google mijn blog en zie tot mijn verbazing dat het 2 jaar geleden is sinds mijn laatste post. Oeps. Wel dwaalt er nog een concept rondt van 2023 maar die was niet zo zonnig. Maar dat zijn de momenten dat ik juist van mij af wil schrijven, en ik hoef het ook niet altijd met de buitenwereld te delen. Wanneer het water me over de schoenen spoelt zocht ik vaak bevestiging van dat mijn leven ook ''niet niks'' was. Maar wanneer dat teveel gebeurde voelde ik me een aandachtzoeker en een aansteller. Die cirkel was vermoeiend en moest doorbroken worden. En daar kwam dan weer het cliché om te hoek kijken: TIJD. Tijd heelt wonden, tijd doet verzachten, tijd doet begrijpen en tijd doet loslaten. Frustrerend als je ergens midden in zit en prachtig om op terug te kijken.  Van de week zag ik een story op Instagram ...

 Op veler verzoek kruip ik dan maar toch achter mijn laptop om een verhaaltje te typen. Maar waar ga ik beginnen? De afgelopen 6 maanden heb ik mijn wereldje zo klein gemaakt en gehouden, dat het bijna spannend voelt om nu weer ineens meer te gaan delen. Ik had veel te verwerken. Veel meer dan ik ooit had gedacht. Voor mij was het noodzakelijk om de ruis op de lijn te verminderen. Geen goed bedoelde meningen of ongevraagd advies, of nog meer commentaar op mijn doen en laten. Ik had tijd en rust nodig. Nja heb tijd en rust nodig.  Ik moest voor mezelf leren opkomen. Leren dat mijn gevoel en emotie en mogen zijn. Dit is overigens een mega work in progress waarbij ik hopelijk volgende maand, na 6 maanden op de wachtlijst, professionele hulp bij krijg.  De afgelopen jaren heb ik ontelbare keren te horen kregen dat ik zo’n sterke vrouw ben, en “ik had het nooit gered zoals jij je overal doorheen geslagen hebt”. Dan haalde ik mijn schouders op want; me ergens doorheen slaan is ...

 Ik voel me vanochtend een tikkie emo, dus wat doen we dan? een blog schrijven! 4 jaar geleden was ik op dit moment in het ziekenhuis om de bevalling van Elise te laten inleiden. Vanochtend werd dit meisje door haar grote zus uit bed geplukt om de balonnen en slingers te bekijken boven, even later rolt dr broer uit bedom haar een dikke knuffel te geven. Ze kreeg alvast een klein kadootje, en de rest komt vanmiddag wanneer iedereen thuis is. Slagroomtaart met aardbeien, hotdogs en pizza med kaas heeft ze besteld. Maar om ze zo te zien, met zn drieen, zoveel liefde voor hun zusje. Daar stroomt mijn mamahart van over. De verantwoording die Liam en Noëlle voor haar nemen vloeit voort uit genegenheid en niet uit verplichting, en dat is prachtig om te zien.  Oh en voor de duidelijkheid, er word ook meer dan genoeg op elkaar gemopperd hier hoor, laten we het wel even echt houden. De rommelkont factor van Elise is Noëlle plus mij keer 10.  Maar wanneer ik dit zie vraag ik me soms...

Het is juli. Maar sinds een paar weken spookt het alweer door mn hoofd. 5 jaar geleden. 5 jaar geleden dat ik werd opgevreten door de onzekerheid. Dat mijn normaal zo standvastige optimisme begon te wankelen. Dat ik boos kon worden op de artsen in het ziekenhuis, terwijl ik nu achteraf wel weet dat het allemaal geen ruk zou hebben uitgemaakt. 5 jaar geleden lag ik in het ziekenhuis in Bergen. 4,5 uur rijden vanaf huis, en nog veel verder weg van mijn familie in Nederland. Wachtende op, ja wat eigenlijk? Duidelijkheid was er niet te krijgen. Niet over wanneer ik zou bevallen, hoe ik zou bevallen en hoe het met Emma zou zijn. Gewoon de dagen zien door te komen, blijven ademen en hoop blijven houden. Om de zoveel dagen een paar uur afleiding van Liam en Noëlle die dan langs kwamen, gewoon even mamma zijn. Even alles een beetje normaal. Die hele pijnlijke buik negeren die me er continu aan herinnerde dat dingen niet normaal waren. Als ik terug kijk naar die periode, en bepaalde emoties...

Ja, dat is denk ik het best omschrijvende woord van wat er de afgelopen dagen regelmatig in mijn hoofd gebeurd. Een overload aan informatie en gevoelens die een plekje moeten vinden in mn hoofd. Nu weet ik niet in hoeverre het in Nederlands in het nieuws is, maar donderdag kwam hier dus het bericht dat alles dicht gaat. Vrijdag waren meteen al de scholen en barnehages dicht. De winkel was leeg, en de bizariteit van de situatie was bijna tastbaar. Vrijdag een dagdienst, nieuwe maatregelen, nieuwe procedures, en na het weekend nog meer, nog strenger en nog scherper. En zo veranderd de informatie stroom continu. En dan te beseffen dat in onze gemeente, nog geen enkel bekend corona geval is. Godzijdank natuurlijk, maar hoelang houden we het buiten de deur? Ik heb ook naar de toespraak van Rutte geluisterd, en die legde het (vond ik) heel duidelijk uit. Er is gewoon geen goed nieuws, er is geen oplossing, alleen maar een zo goed mogelijk handelen. En dat is hier in Noorwegen natuurlijk ne...

Zo voelt het nu een beetje. En ja, als er hier dingen gebeuren dat beland dat op mijn blog, want schrijven helpt en ruimt op. Gelukkig hebben we ook heel wat mindere sensationele periodes in ons leven, maar dat is saai, dus dan schrijf ik er ook niet over. Sinds wij terug kwamen van onze vakantie deze zomer, sloeg het weer toe. Stilletjes, elk voor zichzelf, het af toe een keer noemen; heimwee. Heimwee naar Nederland, naar de familie en vrienden. Alles binnen handbereik hebben. Maar, we hadden ons ook voorgenomen dat remigreren geen optie zou zijn. Financieel, de kids, we hadden er genoeg redenen voor. Maar het bleef knagen. Dus ik ben gaan zoeken, en mensen gaan vragen. Ik was 19 toen ik op mezelf woonde in het centrum van Assen, en de inkomsten en uitgaves waren de enige referentie die ik had. Dingen eens op een rijtje gezet en tot onze blijde verassing kwamen we erachter dat het eigenlijk tot echt wel mogelijk is. Dus we keken elkaar aan van; wat houd ons dan nog tegen? We...

De afgelopen weken was het een bende in mn hoofd. 4 weken geleden vloog ik halsoverop naar Nederland nadat papa een zwaar hartinfarct kreeg. Al een poosje had ik een rare kronkel in nn buik, alles liep zo goed en voorspoedig, dan word ik bang dat er iets op me staat te wachten, om het hoekje. Ik zet me er dan weer overheen en probeer het te negeren. Maar zo'n rottig stemmetje in mn achterhoofd laat soms zn lelijke gezicht zien. Het stemmetje was ook vrij specifiek. Angst dat er iets met papa zal gebeuren. Toen ik die maandagochtend dan ook werd gebeld door Rianne schrok ik eerst en daarna ook weer niet en toen wel weer. Ik lag compleet overhoop. Niet weer!! Ik sprak papa heel eventjes, dat gaf rust. En toen besloot ik dat ik naar Nederland wou, niet direct maar een paar dagen later. Wie weet zou ik er dan zijn voor de operatie. Dat was niet het geval, maar het was alsnog erg fijn om er zelf even te zijn. Toen ik weer naar Noorwegen vertrok (want Lex zou een dag later naar N...

Een poosje terug (gevoelsmatig was het eergisteren maar mij kennende is het minstens 2 weken geleden) bedacht ik me dat ik weer een keer een blog wil schrijven. Maar ja, om dan onder de douche de laptop erbij te pakken is ook niet echt veilig. December maakt altijd veel bij me los. Ik kan niet zeggen dat ik vanaf september al uit kijk naar kerst. Maar als dan december aanbreekt en we langzaamaan warmlopen met alle activiteten die Liam en Noëlle hebben komen we dan toch in de kerststemming. Voorheen, pre-nachtmerrie, was dit niet zo hoor. Maar op een 1 of andere manier, als het jaar op zijn einde loopt, ga je nadenken over afgelopen jaar, mensen die je mist, dingen die zijn gebeurd, dingen die zijn veranderd. Elise werd in april geboren, en de afgelopen 8 maanden zijn met zo'n rotvaart voorbij gegaan, dan ik soms denk: heb ik er wel hard genoeg van genoten? Leef ik wel bewust? Die laatste vraag is vooral gekomen nadat ik mijn 30e verjaardag heb mogen vieren. Echt idioot, ik weet...

Sinds het out in the open is dat ik zwanger ben heb ik geen blog meer geplaatst. De neiging en behoefte was er wel, maar hoe ik bepaalde dingen op papier moest zetten wist ik eigenlijk niet. Het vertellen over gevoelens en vooruitgang werd zo'n gewenning dat ik het zonder moeite op papier kon zetten. Al deze nieuwe gevoelens over het leven wat echt door gaat, dat is soms wat lastiger. Ik moet er zelf ook nog aan wennen. 19 juli zijn Lex en ik eindelijk getrouwd, en eind augustus kwamen we er achter dat ik zwanger ben. Een vreselijk onzekere periode breekt aan. Dit wisten we van te voren, maar dan nog, wanneer je er dan uiteindelijk midden in zit weet je was wat je je op de hals heb gehaald. Ik nam meteen contact op met het ziekenhuis in Bergen en de verloskundige. De 1e stap was een echo om vast te stellen hoe lang ik zwanger was en aan de hand daarvan werd de afspraak voor de vlokkentest in Bergen gepland. Dat we dit onderzoek zouden laten doen stond als een paal boven water. ...

Hoe komt dit toch? Waarom raakt me dit zo? Een vraag ik Lex stel, en mezelf nog veel vaker. Komt het door de periode waar we nu in zitten, dat alles van een jaar geleden zo aan de oppervlakte ligt? Want een jaar geleden stortte onze wereld opnieuw in toen we te horen kregen dat Emma zo ziek was. De eerste maanden van dit nieuwe jaar stonden in teken van herstel en rust. We begonnen onze draai weer te vinden, ik begon met werken, en door vele gesprekken en gewoon tijd, kwamen we tot de conclusie dat we het hierbij zouden laten. 2 kindjes en een engeltje. Toen Emma net was overleden riep ik dat we het zeker weer wouden proberen, alles lag toen zo rauw open. Het enige wat ik wou was een klein en warm bundeltje in mijn armen, niks liever. Naar mate de maanden vorderen nam deze wens af. Met dat Emma overleed is ons ook de soort van vanzelfsprekendheid afgenomen dat we gezonde kindjes maken. En het besef van dat het nog een keer zou kunnen gebeuren nam de overhand. Het heeft ons zoveel...

Ja het is nu wel duidelijk dat ik eigelijk alleen blog wanneer mijn emoties zijn geneigd over te lopen. Ik praat erover met Lex, vriendinnen en familie, maar op een 1 of andere manier raak ik het pas kwijt wanneer ik mn best er voor doe om het goed te formuleren naar schrift. Afgelopen zondag had ik een zogenaamde meltdown. Er gaan vaak meerdere gebeurtenissen aan vooraf totdat het ineens teveel is en ik soms letterlijk het gevoel heb dat ik breek. Lex en ik hebben een fantastisch heerlijk weekend in Edinburgh gehad. Zoveel gezien, gehoord en gedaan. Een reis om nooit te vergeten. Toen we thuis kwamen was het bijna direct weer terug naar de dagelijkse ''orde''. Donderdag was ik weer een dag vrij en kon ik eindelijk wat was wegwerken en de vloer van een dweil voorzien. Ook had ik een gesprek op mn werk. In mijn enthousiasme had ik namelijk gesolliciteerd op een functie die ik al heb. Toch gegaan en gepraat over mijn wens voor meedere uren. Bij het gesprek waren 3 d...

Pfft, zo ineens kunnen die verrekte tranen op komen zetten als ik naar bepaalde nummers luister. En dan is het niet een charmant traantje over mn wang, maar echt tranen met tuiten en een snotneus op de koop toe. 2 weken geleden had ik het toen ik naar the New London Chorale luisterde, iets waar mama dol op was. En er kwamen zoveel herinneringen boven, niet die trieste, maar gewoon gelukkige herinneringen uit mijn kinderjaren. Toen ik het onbezorgde leventje leidde zoals het hoort op die leeftijd. Ik mis mama, heel simpel. Vanavond was ik met de kids naar muziekclips aan het kijken op YouTube, iets wat we wel vaker doen na het eten wanneer Lex late dienst werkt. Zo ineens kwam ik bij K's Choice, niet bepaald de 1e keus van de kids, dus ik zette dit voort via Spotify en een koptelefoon toen ik hun naar bed bracht. En zodoende kwam ik bij the Cranberries en het nummer Empty. De eerste 40 seconden met een glimlach omdat ik het intro volledig uit mn hoofd ken, en toen kwam die eerst...

Een van de taken als moeder zijnde is dat je je zorgen maakt. Dat je probeert rationeel te zijn in je zorgen en dat ze niet een loopje met je nemen. Al een poosje maak ik me een beetje zorgen om Noëlle. Ze zit niet lekker in haar vel en dat merken we. Ze slaapt onrustig, kruipt elke nacht tussen Lex en mij is en we moeten haar in haar slaap regelmatig troosten vanwege nare dromen. Soms kan ze de dromen nog herinneren maar meestal niet, en dan verteld ze dat ze een fijne droom gehad heeft, vrijwel altijd dat ze ''på tur'' is met papa, mama, Liam, Bassa en Emma. Haar zusje is altijd mee in haar dromen. Vaak wil ze niet naar de barnehage, maar zodra we in de dagelijkse routine komen hoor je haar er niet meer over. Ik ben vanochtend een gesprek aangegaan met de leidster van Noëlle om andere barnehage gerelateerde dingen uit te spreken, en er zal aan worden gewerkt om ervoor te zorgen dat Noëlle het weer wat meer naar haar zin gaat krijgen. Waar Liam veel vrijwel met...

Sinds gisteren loop ik al rond met losse flarden in mn hoofd, gedachtes en gevoelens die ik eens op ''papier'' wil zetten. Ik merk nu al dat ik dat eigenlijk gisteren had moeten doen, toen alles nog vers was, maar de kids kwamen thuis en dan is er van rustig schrijven geen sprake natuurlijk. Voor diegene die me op facebook volgen is het al wel duidelijk geworden dat mn lichaam de laatste weken niet meewerkt. Alweer niet. In januari ben ik naar de dokter gegaan vanwege aanhoudende hoofdpijn en opgezette handen. Hij heeft toen allerlei bloedonderzoeken laten doen en een week later belde hij me terug dat mijn ''ijzer voorraad'' erg laag is  Zie hier; Dus ik ben braaf aan de staalpillen begonnen en voelde me er ontzettend beroerd door. Na 1,5 week overgestapt naar de gewone Floradix omdat ik enorme maagpijn had en alleen maar lamlendig op de bank hing zo ongeveer. Nu met de Floradix voel ik me beter, ik slik daarnaast nog D en B vitamines. Maar, de grote...

Nou, dat is alweer lang geleden dat ik wat neer gekrabbelt hier. Ik kan dat ook zeggen dat we eindelijk eens een enigzins rustige periode achter de rug hebben. Denk ik. Lex is een nachtje opgenomen geweest vanwege een longonsteking, Liam heeft een kleine operatie gehad, maar de laatste weken is de rust weer gekeerd, enigzins. Ik denk soms dat het wachten op die ''rust'' een soort drang is naar hoe het leven was voordat we tripje trough hell and back hebben gemaak. Inmiddels is het 2016 en hebben we godzijdank 2015 achter ons gelaten. Een fris gevoel, zo'n nieuw jaar. En saai word het zeker niet. Ik ben bijvoorbeeld begonnen met werken. Ik noem het wennen, want zo was het de eerste 2 keer ook echt. De 1e keer zette dan ook best diepe sporen. Omdat ik uit mn comfort zone werd getrokken bijvoorbeeld, en omdat ik me bewust van werk wat voor tik ik heb gehad. De 2e keer, gisteren, ging stukken beter. Ik begon om 9 uur en voordat ik er erg in had moest ik naar beneden r...

Een vraag die me nog wel eens gesteld word. En dit ik vaak met het zelfde zinnetje antwoord; gaat zn gangetje, met ups en downs. Vaak een antwoord omdat ik geen zin heb om er dieper op in te gaan hoe het nou daadwerkelijk gaat. Dat is zo'n lang verhaal, en eigenlijk komt dit zinnetje er ook wel op neer hoe het mometeel gaat. Ups en downs maar nog niet echt goed. Maar ik vind het soms lastig om een negatieve draai aan mn antwoord te geven. Al een poosje zit ik te denken of ik een openhartige blog ga schrijven of niet. De mentale gezondheid van iemand is soms toch nog een beetje een taboe onderwerp. En ondanks dat ik met vlagen last heb van de gedachte dat ik zwak ben, denk ik dat een openhartig verhaal misschien wel eens kan helpen. Want ik ben me er ook van bewust dat ik heus niet de enige ben die zich zo voelt. Afgelopen maand ben ik naar de huisarts gegaan en aangeven dat ik behoefte heb aan iemand om mee te praten, hulp te krijgen om verder te komen. Want gevoelsmatig zit ik...

Zo, even een ''pakkende'' titel voor deze blog. Waarom? Omdat ik even bijzonder blij ben dat ik de trotste ''eigenaresse'' ben van een paar gezonde boobies. Borsten dus ja, die dingen. De mijne zien er na 3 zwangerschappen er niet meer hetzelfde uit, maar juist even vandaag ben ik heel gelukkig met ze. Omdat gezonde borsten geen vanzelfsprekendheid is meer. Tuurlijk, dit is oud nieuws. Maar voor mij is dit even op een heel harde manier waarheid geworden. Iets van 2 weken geleden, zat ik zoals zovaak, met mn telefoon op de wc. Toen las ik een post van Kim op facebook, en link naar haar blog. Tijdens het lezen van die blog begonnen de tranen over mijn wangen te stromen en mn hart kloptte in mijn keel. Wat had ik net in godsnaam gelezen? Met betraande ogen loop in de keuken in, en Lex kijkt me vragend aan? Wat is er aan de hand? ''Kim heeft borstkanker''. Toen volgde er een aantal lelijke woorden, omdat ik het ronduit debiel en belachelijk...

Daar is ie dan, de herfst. De zomer ligt achter ons en we gaan langzamerhand naar 1 van mijn favoriete maanden van dit jaar; december! Knusheid, daar denk ik aan als ik aan de december maand denk. In Noorwegen staat die hele maand in het teken van de kerst, en het heeft gewoon een bepaald gevoel. Ik houd van de winter en hoop dat ook echt dat we dit keer een goede winter krijgen en niet zo'n nat halfslachtig gebeuren als de vorige. Sinds een paar weken ben ik namelijk ook weer aan het wandelen. Nog niet de bergen in zoals voorheen, maar vooral het pad langs Risevatn. Vanaf de voordeur tot de ''brievenbus'' die daar op t einde staat en weer terug is het 10km. Heerlijk en precies goed. Een pad met milde hellingen, dus ik merk dat ik mn spieren en conditie ook weer train op die manier. Doordat ik vanaf maart/april eigenlijk niks meer heb gedaan zijn er aardig wat kilo's bijgeslopen, en die zijn er helaas niet spontaan af gegaan nadat Emma is geboren. Alleen wan...