donderdag 23 april 2015

Vooruit kijken

Dat is wat we nu doen. Morgen is het 4 weken geleden sinds de brand. 4 weken, klinkt best kort, of ook wel weer lang. En zo verschilt het ook in ons gevoel. 4 roerige weken. We hebben de draad weer weten op te pakken. Lex is weer aan het werk, Liam en Noëlle gaan elke dag naar de barnehage. Zwangere moeke ontfermt zich over het huishouden en regelzaakjes. Nog altijd hebben we alle 4 goede en slechte dagen, en dat zal voorlopig nog wel even zo blijven. We slaan ons er doorheen, maar ik zal niet ontkennen dat die slechte dagen loodzwaar kunnen zijn. We hebben gesprekken gehad met de pedagogisch leidsters van Liam en Noëlle. Ze worden goed gevolgd op de barnehage. Hun zien ook dat ze er door zijn aangedaan, maar ook dat er een stijgende lijn in zit. Liam heeft vooral moeite met het uiten van zijn gevoel, of in ieder geval, op een meer gedoseerde manier. Beetje lastig uit te leggen. Hij kan vreselijk boos worden, alles willen slaan (voorwerpen gelukkig, geen mensen), en schelden. Maar 9 van de 10 keer zit er wat anders achter en het duurt even voordat dat doorbreekt op zn koppie. Op zulke dagen heeft hij veel knuffels en geborgenheid nodig, en dat krijgt hij sowieso thuis, maar op de barnehage zijn ze ook goed om dit te vertolken. Echt veel praten over de brand doet hij momenteel niet. Gisteren waren we bijvoorbeeld foto's aan het kijken, en toen merkte Noëlle allemaal dingen op die er nu niet meer zijn. Toen vroeg hij of we ergens anders dan de brand konden praten. En dat doen we dan ook.

Zodra het mooi weer is, is Liam buiten. Aan het fietsen of met zn op afstand bestuurbare auto aan het racen. Noëlle moet wel mee naar buiten, hij wil niet alleen. Maar ook bij onze apekop zien we dat er gelukkig een stijgende lijn in zit. Over 4 maanden heeft hij zn eerste schooldag, iets waar hij het erg aan toe heeft!

Noëlle is een heel ander persoontje dan haar broer. Vanaf dag 1 heeft zij er weinig over gepraat. Eigenlijk voornamelijk over Billy en Storm, maar verder niet echt. Op de barnehage was het ook opgevallen dat ze stiller is, meer inzichzelf, en trekt zich ook vaker terug. Daarnaast vind ze haar rust niet wanneer ze naar de lunch een korte periode hebben dat ze rusten (kussen en dekentje op de grond en vaak een luisterboek aan). Ook Noëlle zoekt de geborgenheid bij 1 van haar leidsters. Daarnaast verwerkt zij veel 's nachts. Het gaat nu gelukkig steeds beter, maar ze kan 's nachts erg naar dromen. Ze word er niet altijd wakker van. Vreselijk om te zien, mijn mamahart breekt dan echt in tweeen. Net als wanneer ik zie dat Liam zo met zichzelf worstelt. Gelukkig zien we ook bij Noëlle dat het elke dag een beetje beter gaat. Zo zit ze bijvoorbeeld weer te zingen op de wc, iets waar wij nu echt van kunnen genieten, dat ons meisje weer beter in haar velletje zit. Ook praat ze weer steeds meer over de baby. Ik heb van de week 2 jurken gekocht, exact dezelfde. 1 in maatje 56 en 1 in maatje 110. Noëlle is momenteel nogal van het matchen in kleding met mama, dus deze jurkjes waren dan ook een schot in de roos! Ze mag hem natuurlijk zondag al aan, dan word onze muppet alweer 4 jaar!

Weekenden zijn vrij pittig. Op een 1 of andere manier ontkomen we er dan niet aan om bepaalde gevoelens onder ogen te zien. Geen afleiding van werk of barnehage. Maar komend weekend word anders! Morgenmiddag haal ik papa op van het vliegveld in Florø! Hier kijken we allemaal enorm naar uit. Afgelopen vrijdag is na een kort maar hevig ziektebed papa's broer, onze oom Barry overleden. Veels te jong, en een enorme klap in het gezicht. Voor ons allemaal is het goed om even een break te hebben van de afgelopen weken. Voor papa dat hij naar Noorwegen komt, en voor ons dat ie op bezoek komt. De kids kijken er enorm naar uit, en wij natuurlijk ook!

En zo zijn er elke keer weer lichtpuntjes waar we naar uit kijken. Alles is rond met de verzekering, wat inhoud dat we volgend week naar Bergen kunnen om o.a. een nieuw bed te kopen. We lenen nu een bed van collega's van Lex. Prima bed, maar voor mij te laag om uit te komen, en op een 1 of andere manier liggen we allebei gewoon niet echt lekker. Daarna moet Lex naar Oslo om een nieuw paspoort aan te vragen, wanneer hij die heeft kan hij weer een rijbewijs aanvragen. We zouden eerste met zn allen gaan, maar de vliegtickets zijn niet te betalen voor dat kleine stukje. Dus nu besloten dat we volgend jaar gaan, dan kan het mupke in mn buik ook meteen haar eigen paspoort krijgen, voor wanneer we naar Nederland gaan.

2 weken geleden had ik een echo in Førde om gewoon alles weer even te checken. Mupke maakt het goed, over haar en mijn groei valt niet op te scheppen, en ondanks dat alles goed gaat, ben ik er nu meer mee bezig wat ik binnen krijg en dat ik voldoende slaap/rust krijgt. Heb helaas gauw last van harde buiken, dus moet ook beter naar mn lijf luisteren. 12 mei heb ik weer een echo. Ben benieuwd!

Ook heb ik weer een kinderwagen gekocht, en Liam heeft een mooie voetenzak uitgekozen voor zn zusje. Een kinderwagen waar ik altijd al gedroomd heb, dus ben echt heel erg happy. Dat worden vele vele wandelingen samen met vriendinnen die ook een kleintje krijgen dit jaar!

Afgelopen dinsdag hebben we een gesprek gehad met de verzekering die voor de herbouw van het huis zorgt. Als alles rond is met de inboedelverzekering van alle 3 de woningen, dan gaan ze beginnen met slopen en opruimen. Hier kijken we naar uit. Wij komen er gelukkig niet dagelijks langs, maar het blijft een ontzettend naar gezicht. En dan denk ik aan de buren die er gewoon continu tegenaan kijken, nee niet fijn. Laten ze het maar gauw opruimen. Dan kunnen ze ook beginnen met het bouwen van ons nieuwe stekkie. We zijn erg benieuwd hoe we dat proces gaan beleven.

Tijd zal het leren..

woensdag 8 april 2015

Verder gaan

8 april 2015
Daar zijn we dan. Alweer ruim 1,5 week verder. Vorige week donderdag zijn we verhuisd naar ons tijdelijke appartement. Al is verhuizen misschien niet helemaal de goede term, aangezien je normaal gesproken om komt in de verhuis dozen, dat is ons gespaard gebleven. We wonen nu erg centraal, in een soort van hofje, naast Aldersheimen (verzorgingshuis). Op loopafstand van de winkel, barnehage en dokter. Voor mij nu dus echt ideaal, en ook voor de kids. Liam kan hier heerlijk fietsen en Noëlle hobbelt hem achterna.
We hebben een rare Pasen gehad. Normaal gesproken is het bijna een week heerlijk vrij, een kleine vakantie voor ons allemaal. Heel Noorwegen ligt namelijk op zn gat vanaf witte donderdag tot en met 2e paasdag. Voor ons hield dat in dat we geen ''toevlucht'' konden zoeken in regel dingetjes. Maar tegelijkertijd konden we juis ook acclimatiseren in ons nieuwe thuis. We zijn nog niet aangesloten op internet en tv, maar hadden een aantal dvd's gekocht voor de kids, en Lex had bij het crisiscentrum een aantal dvd's voor ons gevonden. En toch klopte er iets niet. Wij kunnen ons prima redden door internet en televisie, maar het was zo raar hier. Stil. Vooral als de kids uit spelen waren. Het gekke is dat het voor mij een paar dagen duurde voordat ik besefte waarom het zo extreem stil was. Onze vierbenige vriendjes. Ondanks dat die het er meestal van namen wanneer Liam en Noëlle niet thuis waren, je hoorde ze niet. Mist er toch iets heel erg duidelijks. Ook in dit nieuwe huis. De drang om ook voor hun iets plaatsvervangends te vinden is groot. Maar we doen het niet. We moeten ook door deze zeer zure appel heen, en ons gezonde verstand gebruiken. Ten eerste huren we dit van de gemeente en heb ik werkelijk geen idee of huisdieren uberhaupt zijn toegestaan, daarnaast meldt er zich over een maand of 3-4 een klein mupke wat al onze aandacht nodig zal hebben. Nee we hebben afgesproken dat wanneer wij terug verhuisd zijn naar de Kringomvegen, en alles weer op rolletjes loopt, we dan weer plek en tijd hebben voor een flappie. Lex en ik hebben altijd huisdieren gehad, dus voor ons is dit een hele rare en nare gewaarwording.
Goed, hoe gaat het verder met ons? Lex is deze week sowieso nog bij huis, maar wil maandag weer gaan werken, kijken hoe het gaat. Hij is er ergens ook wel aan toe, want van alleen maar thuis zitten word niemand beter. Ik ben volledig ziekgemeld vanwege mn bekken. Ik had er al last van, maar door de stress en spanning op mn lijf is het echt too much geworden. Geen dokter of verloskundige die me nu tegensputtert. Maar hetzelfde geld voor mij. Voor de brand had ik al besloten dat die donderdag mn laatste werkdag was. Ik kon niet meer. Ik zou me richten op de babykamer, leuke dingetjes naaien en dat soort dingen. Misschien mn huisvrouw kwaliteiten eens opschroeven. Ik heb me er echt tot toe moeten zetten. Nu zit ik hier, op een vreemde stek, zonder mn vertrouwde spulletjes. Wat ga ik nu doen de komende 3-4 maanden? Ik heb besloten dat ik lekker op mijn tempo de slaapkamers ga verven, om mee te beginnen. Ja met zwangere-vrouwen-bestandige verf. Maar ik vind het een fijn klusje, en niemand die me nu tegenhoud. Misschien dat ik daarna de woonkamer ook wel doe. Ik zie wel.
Vanochtend had ik een afspraak staan met de verloskundige. Die stond al maanden. Dus ik ga daar heen, ik had dit keer zowaar mijn piespotje mee ;) Maar mn andere papieren zijn natuurlijk allemaal verwoest. Ik moest weer even wachten, want ze bleek dus eerst mijn journaal te hebben gelezen, ze wist niet dat ik dus die vrouw was van de brand. Nu wel. Ik had niet echt de behoefte om weer het hele verhaal te doen, maar had het idee dat ik niet echt de kans kreeg om gewoon te laten checken wat er te checken valt, en een nieuw schema in te vullen en klaar. Ik ben daar een uur geweest en was nadien compleet leeggezogen. Het is een lief mens hoor, maar ze bleef aardig doorzagen op het onderwerp proffesionele hulp. Voor zowel de kids als Lex en mij. Op een gegeven moment heb ik ook gezegd; het is 1,5 week geleden, geef ons asjeblieft een beetje de tijd! Lex en ik hebben afspraken met elkaar gemaakt, en we houden de kids goed in de gaten en hebben daarnaast ook nog eens goed contact met de barnehage. Wat kunnen we nu nog meer doen? Ieder heeft zn eigen manier van verwerken, en dit is niet het eerste wat Lex en ik voor onze kiezen krijgen. Maar goed. Met beeb en mij is alles goed. Ik ben in totaal nog maar 4 kilo aangekomen, en mn buik ligt wat onder het gemiddeld, anders dus dan bij Liam en Noëlle. Maar ze is lekker actief, en ik voel haar dagelijks. Ik moet maandag weer naar het ziekenhuis voor een extra controle en echo. Beetje de groei in de gaten houden, en dat is een fijne gedachte.

Donderdag hebben we een afspraak met de verzekeringsmaatschappij over de inboedel. De inventaris lijst is zo goed als klaar, maar elke dag komen er nog weer dingetjes bij. We hadden ook al mail van de verzekeringsmaatschappij waar de buitenkant van het huis bij verzekerd is (dmv soort van vereniging van eigenaren). We moeten aangeven wat we op de vloeren hadden liggen en wat er op de muren zat etc. Alles word weer in de originele staat opgebouwd. Nu stamden alleen onze badkamervloeren van 1972, dus we hopen stiekem dat ze er plavuizen in kunnen leggen ipv dat soort van rare donkergroene vinyl.

En verder. Tsjah. Het is klote en we moeten er doorheen. Liam was gisteren boos, stom huis, stom alles. En ik kan het alleen maar met hem eens zijn. Hij wil weer terug naar zn vertrouwede nestje, en hij weet dat het niet kan, en word dat soms dus heel boos en verdrietig om. Enige wat wij kunnen doen is hem laten uitrazen en troosten. Daarna is die bui zo weer voorbij en is hij weer onze vrolijke apekop. Noëlle lijkt zich er wat makkelijker bij neer te leggen. Al is zij 'nachts onrustiger dan Liam. Nu 2 nachten op rij dat ze nachtmerries heef. Ze jammert en huilt in dr slaap. Er breekt dan weer een stukje af van mijn mama hart. Ik wou dat ik die angst kon weg nemen bij haar. Maar hij zit er bij en mij en Lex net zo erg in, en dat heeft tijd nodig, bij ons allemaal.

woensdag 1 april 2015

Update

En toen was het alweer woensdag. We werden hier wakker in een witte wereld, zeker een 1 april grapje, want die sneeuw zijn we nu echt wel zat!

Ja, wat is er sinds mijn laatste update allemaal gebeurd. Die schreef ik op zaterdag, en sindsdien hebben we bijna geen moment stil gezeten. Zondag konden we een beetje bijkomen gelukkig. Maandag hebben we heel heel heel veel gepraat, met de politie, verzekering en de gemeente. Een hele heisa, vooral rondom een vervangende woonplek. Maar uiteindelijk, na wat voelde een hele middag aan de telefoon, kregen we een appartement toegewezen. Het is een zogenaamde servicewoning. Tweede verdieping in een blok en alles gelijkvloers. 2 ruime slaapkamers, badkamer, keuken en woonkamer. Precies goed voor ons. Liam en Noëlle gaat weer een kamer delen en ons kleintje komt bij ons op de kamer, net zoals we dat gepland hadden voor de brand. Er woonde eerst een dame in een rolstoel, dus alles is/was op zit hoogte. De mannen van de technische dienst hebben enorm hard gewerkt om de keuken op normale hoogte te maken. Er is een nieuw fornuis geinstaleerd, net als nieuwe verwarmingen, koelkast en afwasmachine.

Gisteren zijn Lex en ik naar Førde geweest. Dankzij de verzekering kunnen we nu al een begin maken met het heraanschaffen van spullen. We hebben een groot deel elektronica kunnen kopen, ditjes en datjes voor in de keuken, gordijnen, dekbedden, kussens en noem maar op. Deze manier van shoppen valt niet aan te raden, het is slopend. Wat hebben we direct nodig, nu voor de pasen. Wat kan later nog? Hoeveel plek hebben we, etc. Kleding kopen omdat je kleding nodig heb (met name Lex en ik) valt ook niet mee, net als schoenen. Moet moet moet, dat gevoel heb je steeds. Gelukkig bestaat er internetshoppen, en dat kunnen we meer op ons eigen tempo doen. Kleine dingetjes als, dat de verzekering al mijn kleding vergoed, maar ik nu geen normale kleding pas. We merken dat we heel praktisch zijn ingesteld nu, wat is eerst echt nodig om een beetje comfortabel de komende dagen door te komen in ons nieuwe huisje.

Vanochtend boodschappen gedaan, een lijstje gemaakt, en alsnog een overvol hoofd en een overvolle kar. Het houd niet op, de lijst van benodigheden is oneindig lijkt het wel.

Via facebook heb ik gisteren een heel groot deel van de voorlopige huisraad kunnen regelen. Bedden, banken, pannen, handdoeken, en noem maar op. Ook die lijst lijkt oneindig.

Maar, we verheugen ons erop om te kunnen ''verhuizen'' van mn schoonmoeder naar ons eigen plekje. Daar hopen we rust te vinden, maar het besef dat er nog lange niet zijn is er ook. Gelukkig zitten de paasdagen ertussen, even niks kunnen regelen met instanties, en hopelijk een telefoon die even niet roodgloeiend staat.

Lex is trouwens sinds gisteren weer bereikbaar op zijn eigen nummer, gelukkig lag de nieuwe simkaart snel in de brievenbus.

We houden ons humeur, maken grapjes en grollen. Want wat moeten we anders? Ik merk overigens dat ik vandaag zelf niet het stralende zonnetje ben, maar dat heeft voornamelijk te maken met dat ik ontzettend moe ben. Ik slaap 's nachts wel, maar ik rust niet echt uit lijkt het.

Ons leven is een rollercoaster op het moment. Het ene moment vol positiviteit, alles komt goed. En dan zo ineens komt de klap, het besef. Alles is weg, we hebben een brandend huis uit moeten vluchten met gevaar voor eigen leven, alles wat we hadden, sommigen dingen van baby af aan, alles is gewoon weg. Er is geen enkele mogelijkheid dat we dat terug krijgen.