dinsdag 25 september 2018

In het oog van de storm

Zo voelt het nu een beetje. En ja, als er hier dingen gebeuren dat beland dat op mijn blog, want schrijven helpt en ruimt op.

Gelukkig hebben we ook heel wat mindere sensationele periodes in ons leven, maar dat is saai, dus dan schrijf ik er ook niet over.

Sinds wij terug kwamen van onze vakantie deze zomer, sloeg het weer toe. Stilletjes, elk voor zichzelf, het af toe een keer noemen; heimwee. Heimwee naar Nederland, naar de familie en vrienden. Alles binnen handbereik hebben. Maar, we hadden ons ook voorgenomen dat remigreren geen optie zou zijn. Financieel, de kids, we hadden er genoeg redenen voor.

Maar het bleef knagen. Dus ik ben gaan zoeken, en mensen gaan vragen. Ik was 19 toen ik op mezelf woonde in het centrum van Assen, en de inkomsten en uitgaves waren de enige referentie die ik had.

Dingen eens op een rijtje gezet en tot onze blijde verassing kwamen we erachter dat het eigenlijk tot echt wel mogelijk is. Dus we keken elkaar aan van; wat houd ons dan nog tegen?

We hebben een goed leven in Noorwegen, een handjevol familie hier, wat vrienden. Maar er is veel wat we missen. Het eerste plan was om ons heil ergens anders in Noorwegen te gaan zoeken, ander en groter huis. Dichterbij een stad, of toch in Svelgen blijven? Want we konden de kinderen niet nog eens een grote verandering aan doen. Of toch wel? Wikken wegen, denken en voelen. En nu is dan de kogel door de kerk:

WE KOMEN TERUG!

Lex, Liam, Noëlle, Elise, Bassa, Fred en ik komen terug naar Nederland. Het gaat een spannende tijd worden, met veel geregel en daarom geven we ook onszelf 1.5 jaar de tijd om het allemaal in kannen en kruiken te krijgen. Geen stress maar met zn allen dit nieuwe avontuur aan gaan en alles hier goed en netjes afsluiten (in tegenstelling van de manier hoe ik destijds naar Noorwegen ben vertrokken he papa).

Het is een bizar gevoel, een fijn gevoel en heel spannend. Maar we hebben er alle vertrouwen in. Tegen die tijd zal Noëlle in groep 5 beginnen en Liam in groep 7. We gaan er al een beetje vanuit dat ze dat jaar misschien 2 keer moeten doen of een klas lager beginnen. Dat gaan we uitzoeken tegen die tijd. We gaan hun zo goed mogelijk begeleiden om hun plekje te vinden. We hebben ze het vandaag verteld, en ze vinden het leuk, spannend en we denken dat we er goed aan doen om hun de tijd te geven om er aan te wennen. Noëlle vertelde al dat ze bij haar nichtjes op school wilt ;-)

We willen graag onszelf vestigen in een dorp buiten Assen, maar of dat ook meteen haalbaar is hangt er vanaf waar we een woning vinden. Wat betreft werk zijn we erg optimistisch. Lex en ik werken beide in een branche waar altijd wel werk te vinden is.

Het feit is; je krijgt 1 leven. Daar moet je wat van maken, en je bent zelf diegene die het roer in handen heeft. Sommige dingen overkomt je, zonder dat je daar iets over te zeggen hebt. Zoals wij maar al te goed weten. En na een ruime tijd het gevoel te hebben van; meer willen maar niet weten wat, hebben wij de oplossing en het voelt zo goed. Tegen de tijd dat we terug gaan naar Nederland, heeft Lex 15 jaar in Noorwegen gewoond, ik 12 jaar. Liam is dan 11, Noëlle 9 en Elise 3. En wij kijken er naar uit wat de rest van de jaren ons zal brengen.

donderdag 24 mei 2018

Gedachten

De afgelopen weken was het een bende in mn hoofd. 4 weken geleden vloog ik halsoverop naar Nederland nadat papa een zwaar hartinfarct kreeg.

Al een poosje had ik een rare kronkel in nn buik, alles liep zo goed en voorspoedig, dan word ik bang dat er iets op me staat te wachten, om het hoekje. Ik zet me er dan weer overheen en probeer het te negeren. Maar zo'n rottig stemmetje in mn achterhoofd laat soms zn lelijke gezicht zien. Het stemmetje was ook vrij specifiek. Angst dat er iets met papa zal gebeuren.

Toen ik die maandagochtend dan ook werd gebeld door Rianne schrok ik eerst en daarna ook weer niet en toen wel weer. Ik lag compleet overhoop.

Niet weer!!

Ik sprak papa heel eventjes, dat gaf rust. En toen besloot ik dat ik naar Nederland wou, niet direct maar een paar dagen later. Wie weet zou ik er dan zijn voor de operatie. Dat was niet het geval, maar het was alsnog erg fijn om er zelf even te zijn. Toen ik weer naar Noorwegen vertrok (want Lex zou een dag later naar Nederland gaan om Fred op te halen) wisten we nog geeneens of er een operatie zou plaatsvinden. Dat bericht kwam een aantal dagen later en we waren in jubelstemming.

Die stemming sloeg 180 graden om nadat we bericht kregen dat het na de operatie vorige week woensdag niet ging zoals gehoopt. In het kort, papa heeft het wederom van ver moeten halen, en wij drieën hebben de meest zenuwslopende 24 uur gehad. Simpelweg niet wetende of papa het zou redden.

Ik was toen aan het werk en stortte in toen ik thuis kwam nadat ik naar huis was gestuurd. Zo'n angst, zo'n verdriet. Niets liever dan in Nederland willen zijn, en boos op mezelf omdat ik zo nodig in Noorwegen moest wonen.

Ook boos omdat ik dit gewoon niet wou, ik was hier niet klaar voor. Met andere woorden; boos om hoop feiten die gewoon zo zijn. Boos om de onmacht.

6 jaar geleden werd mama niet meer wakker na een operatie, 3 jaar geleden werd Emma niet wakker na een operatie. Ik kon dit niet uit mn hoofd zetten. En nu weer, nadat ik vanavond eindelijk weer even gewoon heb kunnen kletsen met papa, alleen deze gedachtes al zorgen ervoor dat de tranen me weer over de wangen lopen.

Dit laat ik alleen toe wanneer alle kids op bed liggen. Dankzij hun ga ik door, moet ik door, al voelt het met vlagen alsof ik op mn rauwe knieën word voort getrokken. Dat is zo ontzettend vermoeiend dat het soms verleidelijk is om de handdoek in de ring te gooien, maar dat weiger ik.

Wat me ook wel tegelijkertijd duidelijk is geworden de afgelopen dagen is dat ik deze koppigheid, vastberadenheid om door te gaan niet van een vreemde heb. Papa heeft zo enorm gevochten, en ik ben zo ontzettend dankbaar dat we hem nog bij ons hebben, die gedachten wil ik vasthouden.

Omdat me dit normaal gesproken vrij goed af gaat, het positief zijn, merk ik dat ik over het algemeen vrij weinig kan hebben. Ik heb een leven gecreëerd waarbij ik geen conflicten aan ga, ik me het liefst een beetje op de achtergrond houd en mn angsten uit de weg ga.

Terwijl ik nu juist zo goed zou moeten weten om kansen te grijpen, mijn stem te gebruiken, risico's te nemen omdat het leven niet vanzelfsprekend is. Hoeveel jaren moeten er voorbij gaan voordat ik weer durf?

En waarom is het voor mij belangrijk om dit met de buitenwereld te delen? Juist omdat je aan mijn buitenkant niet kan zien waar ik mee worstel. En niet omdat ik wil dat mensen zeggen dat ze me "zielig" vinden (al zijn goed bedoelde lieve woorden soms wel een enorme troost) maar omdat ik weet dat ik ook niet de enige ben die een brave face masker opzet terwijl ze van binnen met vanalles en nog wat worstelt. Omdat ik zou willen dat mensen geen oordeel vellen, maar dat we gewoon aardig tegen elkaar zijn, ook als je niet alles weet of begrijpt. Aardig zijn kost niks.

Zoals Marieke zei; Dankjewel mams dat je papa weer naar beneden hebt geschopt.


woensdag 20 december 2017

December

Een poosje terug (gevoelsmatig was het eergisteren maar mij kennende is het minstens 2 weken geleden) bedacht ik me dat ik weer een keer een blog wil schrijven. Maar ja, om dan onder de douche de laptop erbij te pakken is ook niet echt veilig.

December maakt altijd veel bij me los. Ik kan niet zeggen dat ik vanaf september al uit kijk naar kerst. Maar als dan december aanbreekt en we langzaamaan warmlopen met alle activiteten die Liam en Noëlle hebben komen we dan toch in de kerststemming. Voorheen, pre-nachtmerrie, was dit niet zo hoor. Maar op een 1 of andere manier, als het jaar op zijn einde loopt, ga je nadenken over afgelopen jaar, mensen die je mist, dingen die zijn gebeurd, dingen die zijn veranderd.

Elise werd in april geboren, en de afgelopen 8 maanden zijn met zo'n rotvaart voorbij gegaan, dan ik soms denk: heb ik er wel hard genoeg van genoten? Leef ik wel bewust? Die laatste vraag is vooral gekomen nadat ik mijn 30e verjaardag heb mogen vieren. Echt idioot, ik weet het, maar tegelijkertijd ook een soort motivatie om stil te staan bij mijn keuzes. En na te denken over hoe we de toekomst in ga richten. Lex en ik hebben eigenlijk vooral de gezamelijk wens om te gaan reizen wanneer Elise ouder is, we willen de kids de wereld laten zien, meer qualitytime hebben als gezin, en meer beleven. Niet alleen maar grote, wijdse reizen, maar ook gewoon de alledaagse dingen.

Ik kijk ook al weken uit naar de kerstvakantie, even geen wekker en gewoon met zn vijfjes samen zijn.

Een aantal weken geleden heb ik ook mijn laatste gesprek gehad met mijn praatjuf. Dit ging over hoe het nu gaat, en een terugblik op hoe het was. Ik had Elise op haar verzoek meegenomen. Bijzonder. De eerste keren dat ik daar zat was ik een hoopje ellende met een gigantisch gapend gat in haar hart. Het is een cliche, maar Elise is de beste pleister die ik ooit had durven dromen. Het is een puzzelstukje wat bijna past, want er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan haar grote zus denk. Liam en Noëlle vreten haar op met huid en haar, ze heeft mij en Lex volledig om haar mini vingertje gevonden. Maar hoe kan dat ook anders? Ze is zo vrolijk, gezellig en lief. Ze huilt zelden, en dat ze met 8 maanden nog niet doorslaapt ben ik vast wel vergeten voordat ze op kamers gaat.

En dan het tweede gapende gat.. Eentje die kleiner is geworden, maar nooit meer word opgevuld. In december mis ik mama altijd een beetje meer. De muziek van New London Choral, de herinneringen van knieperties en oliebollen bakken, en nu ik veel met de naaimachine in de weer ben kan ik mezelf de geur van mama's oude Pfaff herinneren. Eind november had ik mijn theorieexamen, en toen ik thuis kwam was er een nanoseconde dat ik mn telefoon wou pakken om mama te bellen. Snapte er even niks van, hoe kan dat nou? Maar die herinningen, ik heb het fijn gehad als kind zijnde. Lang niet altijd even makkelijk, maar ik kom wel uit een warm nest. En dat is wat ik Liam, Noëlle en Elise ook wil meegeven. Die oudste twee maken het soms een topsport om die lieve, warme mama te zijn, maar we doen allemaal ons best. Noëlle is een rommelkont XXL, en dat heeft niet van een vreemde. En oh wat heb ik in gedachten vaak sorry tegen mama gezegd de afgelopen tijd wanneer ik voor de 15e keer de troep achter dochterlief aan het opruimen ben.

En nu, 4 dagen tot 1 van de belangrijkste dagen van het jaar, aldus Liam en Noëlle; kerstavond! Dat betekend traditionele Noorse kerstkost, en een heeeeeleboel pakjes. En heel erg genieten van het feit dat wij wij zijn, en wat we hebben. (En stiekem de ''Brady Bunch'' een boel missen)

En dan een paar dagen later is het alweer 2018, dan moet ik bijna weer aan het werk. Iets waar ik het nog niet helemaal aan toe heb, en ben heel blij dat ik nadat Lex 10 weken papaverlof heeft gehad, ik heb besloten om tot en met januari 2019 maar 2 dagen te gaan werken zodat Elise nog even lekker thuis kan blijven.

Misschien dat ik eens met mn rijbewijs kan beginnen ofzo ;)

maandag 16 januari 2017

Zeg, hoe gaat het nou eigenlijk?

Sinds het out in the open is dat ik zwanger ben heb ik geen blog meer geplaatst. De neiging en behoefte was er wel, maar hoe ik bepaalde dingen op papier moest zetten wist ik eigenlijk niet. Het vertellen over gevoelens en vooruitgang werd zo'n gewenning dat ik het zonder moeite op papier kon zetten.

Al deze nieuwe gevoelens over het leven wat echt door gaat, dat is soms wat lastiger. Ik moet er zelf ook nog aan wennen.

19 juli zijn Lex en ik eindelijk getrouwd, en eind augustus kwamen we er achter dat ik zwanger ben. Een vreselijk onzekere periode breekt aan. Dit wisten we van te voren, maar dan nog, wanneer je er dan uiteindelijk midden in zit weet je was wat je je op de hals heb gehaald. Ik nam meteen contact op met het ziekenhuis in Bergen en de verloskundige. De 1e stap was een echo om vast te stellen hoe lang ik zwanger was en aan de hand daarvan werd de afspraak voor de vlokkentest in Bergen gepland. Dat we dit onderzoek zouden laten doen stond als een paal boven water. Ik was in de 11e week van de zwangerschap toen het zover was. Alleen om daar weer terug te zijn bracht al het nodige te weeg. De vlokkentest zelf viel 100% mee, maar het doet wel wat met je. Er is altijd die kans op abortus hierdoor, en toen ik 4 dagen later een drupje bloed verloor trok ik dan ook meteen aan de bel. Ik kon naar Førde komen voor een onderzoek en echo. Dit keer trof ik gelukkig een andere arts dan bij die 1e echo. Zij was lief en begripvol. Mini had het prima naar haar zin in mn buik, en het drupje bloed wat ik had verloren was ''oud'' en wrs door de vlokkentest zelf. Ik vertelde haar mijn onzekerheden rondom alles, en ze besloot me daarom op te zetten voor de 20 weken echo bij een hoofdarts, ter geruststelling. (Deze hoofdarts in kwestie heeft me destijd ook doorverwezen naar Bergen). Een week later kwam eindelijk de uitslag vanuit Bergen; Jullie krijgen een gezonde dochter. Het gen is totaal niet aanwezig, en ook alle trisomie uitslagen kwamen goed terug. Ik had verwacht meteen op die roze wolk te zitten, maar die kwam niet. Gelukkig was ik hier op voorbereid door de verloskundige, maar ik moest dit alles wel weer een plekje zien te geven.

Het hoogtepunt na deze uitslag was dat we het eindelijk aan Liam en Noëlle konden vertellen. Die hadden volgens mij al wel een donkergrijs vermoeden en Noëlle had zelfs al een keer kommentaar geleverd om mijn toch wel bolle buik, ondanks dat ik zo mijn best deed dat te verschuilen.

Die ochtend hadden we 's ochtends een vallende ster gezien voordat ze met de bus gingen, en we hadden alle 3 een wens gedaan. Dus toen wij Liam en Noëlle vertelde dat ze een zusje kregen, trokken hun meteen de conclusies wat ik had gewenst ;) Na de eerste euforie kwam al snel de opmerking van Liam: ik hoop dat deze baby wel gezond is.. En om dan te kunnen vertellen, bevestigen dat dit meisje echt helemaal gezond is, is onbeschrijfelijk. Intense blijdschap op de koppies van deze twee. En ondanks dat het lang wachten is gaat het ze wel goed af. We hebben/hadden allemaal de tijd nodig om ons hier op voor te bereiden.

En ondanks dat Lex zo ongeveer alleen maar naar me hoeft te kijken en ik ben al zwanger, begon mijn lijf alweer vroeg protest te leveren. Ben eerst begonnen met minder dagen werken, toen halve dagen en nu ben ik voor 90% ziekgemeld, en werk ik elke week 3 uurtjes als ontbijthulp op mn eigen afdeling. Zo houd ik contact met de werkvloer en heb ik niet gevoel volledig thuis te zitten. Eind februari begin ik eindelijk met het theorie gedeelte van de opleiding tot verzorgende. Spannend, maar heb er ook veel zin in. Elke dinsdagavond een aantal uren terug in de schoolbanken.

Goed, de 20 weken echo ging niet zo als gepland omdat deze beloofde arts ziek bleek te zijn en ik hierdoor een jonge arts kreeg met 0 empatisch vermogen. Hij had niet de moeite genomen even in mn dossier te lezen en toen ik uiteindelijk het hele verhaal verteld had, gaf hij mij het gevoel het maar en bagatel te vinden, iets wat zoveel mensen overkomt.  De echo zelf was uitstekend, mini was druk en alles ziet er goed uit, maar mijn al wankelende vertrouwen in dit ziekenhuis had weer een deuk gekregen. Dit weer ter sprake gebracht bij de verloskundige en die heeft meteen een doorverwijzing gestuurd voor een gesprek over de bevalling met een andere arts in dat ziekenhuis. Daar ben ik vorige week geweest en tot mijn aangename verrassing was die fijne hoofdarts terug. Ze wou eerst even binnen kijken, mini lag met dr koppie helemaal beneden en armpjes voor haar gezicht langs, maar verder zag alles er goed uit, voldoende vruchtwater ook. En daarna hebben we, de voor mij, enorme drempel besproken. Een opzich prima zwangerschap van een gezonde baby is 1 ding, maar ze moet er ook nog uit. Doordat Emma met een keizersnede is geboren zitten er wat haken en ogen aan, en door alle risico's die in mijn hoofd rond dwaalde vond ik eigenlijk een nieuwe keizersnede het beste plan, maar eigenlijk wil ik ook gewoon normaal bevallen. Deze arts snapte mij heel goed, en we hebben dan ook verschillende mogelijkheden besproken, de voors en tegens. Dit heeft mij geholpen om het wat helderder te zien, en ik heb er weer vertrouwen in gekregen dat ik Mini zelf op de wereld kan zetten, zonder keizersnede. Wel is het van belang dat ik in het ziekenhuis ben wanneer de weeën beginnen, vooral omdat Noëlle vrij snel kwam, we ruim een uur rijden van het ziekenhuis vandaag wonen en we dus geen verassingen willen. Plan is vooralsnog dus dat ik word ingeleid, voor de uitgerekende datum. Nu dit plan meer is gaan zinken bij mij, gaan we bij de volgende afspraak samen een plan maken. Ik sta nu onder  maandelijkse controle van het ziekenhuis bij deze fijne arts, en ga nog gewoon naar de verloskundige hier in het dorp elke maand. Wat betreft dit stukje gaat het allemaal goed komen, over ongeveer 3 maanden is het al zover!

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan Emma denk. Het gemis en de vraag van hoe het zou zijn geweest is er nog altijd, maar het heeft meer een plekje gekregen. Ik ben dan ook gewoon zwanger van ons 4e kind; Liam zijn 3e en Noëlle haar 2e zusje. De angst maakt langzamerhand plaats voor de vlinders en gezonde spanning en ik ben inmiddels aardig op dreef met het bij elkaar verzamelen met de uitzet voor Mini.

Tegen de tijd dat zij er klaar voor is, zijn wij dat ook.


woensdag 25 mei 2016

Eerlijk zijn tegenover mezelf.

Hoe komt dit toch? Waarom raakt me dit zo?

Een vraag ik Lex stel, en mezelf nog veel vaker. Komt het door de periode waar we nu in zitten, dat alles van een jaar geleden zo aan de oppervlakte ligt?

Want een jaar geleden stortte onze wereld opnieuw in toen we te horen kregen dat Emma zo ziek was. De eerste maanden van dit nieuwe jaar stonden in teken van herstel en rust. We begonnen onze draai weer te vinden, ik begon met werken, en door vele gesprekken en gewoon tijd, kwamen we tot de conclusie dat we het hierbij zouden laten. 2 kindjes en een engeltje. Toen Emma net was overleden riep ik dat we het zeker weer wouden proberen, alles lag toen zo rauw open. Het enige wat ik wou was een klein en warm bundeltje in mijn armen, niks liever.

Naar mate de maanden vorderen nam deze wens af. Met dat Emma overleed is ons ook de soort van vanzelfsprekendheid afgenomen dat we gezonde kindjes maken. En het besef van dat het nog een keer zou kunnen gebeuren nam de overhand. Het heeft ons zoveel kracht gekost om dit te verwerken, we zouden wel gek zijn als we ons vrijwillig weer vrijstellen aan zoveel onzekerheid en angst. En we zijn er ons ook heel erg van bewust dat we 2 gezonde kindjes hebben.

En daar komt het, hetgene wat ik zo moeilijk vind; eerlijk zijn tegenover mezelf in periodes dat het niet zo lekker gaat. Ik mis mijn kleinste meisje, ik wil haar hier bij me hebben, dat wou ik vanaf het moment dat ik die positieve test in handen had. Ik ben mijn dochter kwijt geraakt, ons kindje.

Ik wil niet verdrinken in mijn verdriet, ik heb een fantastische man en 2 kinderen die mij nodig hebben en ik hun. Ik heb een heel  prachtig leven voor me, en het is mijn aard niet, ik knok tot ik er bij neer val en dan krabbel ik weer op,

De laatste weken word ik enorm op de proef gesteld, en hoe moeilijk ik het ook vind om dit toe te geven (omdat ik bang ben om mensen te kwetsen), moet ik het misschien toch maar een openlijk bekend maken.

Zwangerschappen in onze directe omgeving en kleintjes die geboren zijn. Sommige kennen we goed, sommigen maar oppervlakkig. 1e kindje, 2e kindje, allemaal hartstikke leuk, het steekt wel maar ik verzet me er tegen omdat ik het niet wil voelen. 3e kindje of meer en er knapt wat in me. Verdriet, jaloezie, boosheid. Want dat wou ik ook, dat is wat wij hadden gepland en gewenst. Dat is hoe ik ons leven voor me zag. Ik wil dat ze dit met me delen, dat ze open naar me zijn, want hun kunnen niet constant rekening houden met onze gevoelens.

Ik zie mijn petekindje, mijn ''hartekind'' zoals we het hier noemen, eentje die in je hart zit. Een heerlijk mannetje, en met vlagen doet het me ook pijn, als hij een stap heeft gemaakt in zijn ontwikkeling kruipt het soms naar boven '' zus en zover zou Emma nu zijn geweest'',of; ze zou nu die en die maat hebben. En dan steekt mn koppigheid weer naar boven; want ik wil mij niet zo voelen.

Het enige waar ik in tijdens zoals dit troost vind is door tegen mezelf te zeggen; we zijn nog jong en onze rollercoaster hobbelt nog gezellig door. Ooit komt er het ogenblik misschien, dat we echt weer rust in ons leven hebben en zeggen; mop we gaan er voor. Maar misschien ook niet, tijd zal het leren.

Ondertussen moet ik eerst mijn weg zien te vinden. Mijn verdriet laten zien en me er niet voor schamen. Work in progress.

In mijn allermooiste dromen
waar ik schitterende vlinders vind
dans ik met jou op mijn armen
mijn zo intens gewenste kind. 

Ik neurie zacht een wiegenliedje
liefdevol hou ik je in het licht
en in de warmte van de zon
valt een straal op jouw gezicht. 

We tellen duizend regenbogen
en in mijn blijdschap kus ik jou
zachtjes fluister ik in jouw oortjes
hoe intens veel ik van je hou. 

Dan ontwaak ik uit mijn mooie droom
voelt mijn hart zo stil, mijn ziel verdoofd
ik ben alleen, mijn armen leeg
altiijd zo gewenst, altijd zo geloofd.



dinsdag 3 mei 2016

Uitlaatklep

Ja het is nu wel duidelijk dat ik eigelijk alleen blog wanneer mijn emoties zijn geneigd over te lopen. Ik praat erover met Lex, vriendinnen en familie, maar op een 1 of andere manier raak ik het pas kwijt wanneer ik mn best er voor doe om het goed te formuleren naar schrift.

Afgelopen zondag had ik een zogenaamde meltdown. Er gaan vaak meerdere gebeurtenissen aan vooraf totdat het ineens teveel is en ik soms letterlijk het gevoel heb dat ik breek.

Lex en ik hebben een fantastisch heerlijk weekend in Edinburgh gehad. Zoveel gezien, gehoord en gedaan. Een reis om nooit te vergeten.

Toen we thuis kwamen was het bijna direct weer terug naar de dagelijkse ''orde''. Donderdag was ik weer een dag vrij en kon ik eindelijk wat was wegwerken en de vloer van een dweil voorzien. Ook had ik een gesprek op mn werk. In mijn enthousiasme had ik namelijk gesolliciteerd op een functie die ik al heb. Toch gegaan en gepraat over mijn wens voor meedere uren. Bij het gesprek waren 3 dames aanwezig waarvan 1 mij niet kende. Mijn langdurige afwezigheid werd gemeld, en met als reden ''dat ik vrij laat in de zwangerschap mn kindje ben verloren''. Auw. Dat moest ik dus rechtzetten, Emma heeft tenslotte 2 dagen geleefd en is gewoon onze dochter. Goed, weer verder. Zulke tikken ben ik inmiddels gewend aan geraakt en weet ik mee om te gaan.

Zaterdagavond op het werk praatte wij met de bewoonsters over hun kinderen, het aantal etc. 1 van mn collega's noemt dat ze 3 kinderen heeft en dat fijn aantal vind. Auw, weer een tik. Ik zeg niks, en doe niet actief mee aan het gesprek. Want het enige wat ik om dat moment kenbaar wou maken is dat ik ook 3 heb, maar ik ben gezond genoeg van verstand dat ik in zulke gevallen prive en werk gescheiden houd.

Zondagmiddag vierden we Noëlle haar verjaardag. 1 van haar vriendinnetjes die er was met haar moeder word binnenkort voor het eerste grote zus. Dit vinden we erg leuk, Noëlle had er in het begin wat moeite mee, maar is er nu aan gewend. Ik ook. We kregen het over andere dames in het dorp die zwanger zijn, gewoon damesgeklets dus. Toen werd er iemand genoemd die zwanger is van haar 3e. Auw, weer een tik. Even later liep ik mijn mijn petekindje op de arm en werd er door een tante gevraagd hoe oud hij nu is, mijn eerste ingeving? 1 maand jonger dan dat Emma nu zou zijn. Toen had ik het bij mezelf wel door dat alle gevoelens en het gemis erg aan de oppervlakte lagen, want normaal had ik gewoon geantwoord dat hij nu 8 maanden oud is.

's Avonds toen Lex al op bed lag en ik Bassa nog even liet plassen dacht ik er weer aan, en toen brak er iets. Ineens zo'n vreselijk verdriet, het gevoel dat er een ijzeren vuist om mn binnenste word geklemd. Er is dan geen houwen meer aan. Ik begrijp het dan niet. Ik denk dagelijks aan Emma, en aan mama, en dan zo ineens word het gewoon teveel. Ik heb dit keer dan ook mn werk moeten bellen om te laten weten dat ik de volgende dag niet zou komen. Ervaring heeft geleerd dat een dag pas op de plaats een goed effect heeft, en hoe vervelend ik me er ook over voel, mijn eigen welzijn heeft op dat moment even voorrang.

Vandaag was ik ook nog vrij en had ik mijn gesprek met de therapeute. Emma kwam ter sprake en weer kwamen de waterlanders. En weer was ik hierdoor verrast. Ze legde me fases uit over het rouwproces, en dat ondanks dat ik me doorgaans gewoon hartstikke goed voel, ik er nog wel midden in zit. Dat dit verdriet niet raar is, maar erg begrijpelijk. Ik moet dit gewoon van mezelf accepteren.

Ook is vandaag gebleken dat de somberheid die eerder nog best overheersend was, is verdwenen. Dat had ik zelf natuurlijk ook al geschoten. Ondanks alle pijn en trauma's gebeurd er gewoon zoveel moois en positiefs, ik kan niet anders dan daar van te genieten. Ik voel me hier ook niet schuldig over, ik heb als het goed is nog een jaar of 60 te gaan op deze aardbol en daar ga ik wat moois van maken, samen met al die lieve mensen om me heen die mij door het afgelopen jaar hebben heengesleept.









dinsdag 15 maart 2016

Emo

Pfft, zo ineens kunnen die verrekte tranen op komen zetten als ik naar bepaalde nummers luister. En dan is het niet een charmant traantje over mn wang, maar echt tranen met tuiten en een snotneus op de koop toe.

2 weken geleden had ik het toen ik naar the New London Chorale luisterde, iets waar mama dol op was. En er kwamen zoveel herinneringen boven, niet die trieste, maar gewoon gelukkige herinneringen uit mijn kinderjaren. Toen ik het onbezorgde leventje leidde zoals het hoort op die leeftijd. Ik mis mama, heel simpel.

Vanavond was ik met de kids naar muziekclips aan het kijken op YouTube, iets wat we wel vaker doen na het eten wanneer Lex late dienst werkt. Zo ineens kwam ik bij K's Choice, niet bepaald de 1e keus van de kids, dus ik zette dit voort via Spotify en een koptelefoon toen ik hun naar bed bracht. En zodoende kwam ik bij the Cranberries en het nummer Empty. De eerste 40 seconden met een glimlach omdat ik het intro volledig uit mn hoofd ken, en toen kwam die eerste regel.

Something has left my life, 
And I don't know where it went to, ah, ha, ha. 
Somebody caused me strife, 
And it's not what I was seeking. 

Didn't you see me, didn't you hear me? 
Didn't you see me standing there, ah, ha, ha? 
Why did you turn out the lights? 
Did you know that I was sleeping? 

Say a prayer for me, 
Help me to feel the strength, I did. 
My identity, has it been taken? 
Is my heart breakin' on me? 

All my plans fell through my hands, 
They fell through my hands on me. 
All my dreams it suddenly seems, 
It suddenly seems, 

Empty.


Ik ben geneigd om mijn gevoelens te bagatelliseren. Ik sta namelijk niet toe dat ze de overhand van me krijgen, en ik wil flink zijn. En sterk. Maar het feit blijft dat we vorig jaar door een hel zijn gegaan, en soms halen die gevoelens me in. Vaak kan een bepaald nummer de trigger zijn of gewoon een slechte dag, En dan kan ik het mezelf knap moeilijk maken, want op een 1 of andere idiote manier krijg ik het gevoel dat ik me aanstel wanneer ik deze gevoelens uitspreek. Alsof er een bepaald tijdstip is wanneer je over het verlies van je dochter heen moet zijn, of wanneer je niet meer aan die alles verwoestende brand denkt. 

Nu ik weer in het land van de werkende mensen ben, en met veel verschillende collega's te maken heb, kan ik soms voor uitdagingen komen te staan. Ik moet leren een selectief gehoor aan te meten, me niet druk te maken over houdingen en meningen die ik toch niet kan veranderen, en me focussen op mn eigen groei en herstel. En het besef dat niet iedereen er bij stil staat wat ons is overkomen natuurlijk, ik begrijp het volkomen, en ik wil er ook helemaal niet steeds over praten, en toch tegelijkertijd wil je dat er rekening mee gehouden word, lekker onmogelijk zeg maar. Komt wel goed, heeft ook weer eens gewoon tijd nodig.

Inmiddels zijn we dus halverwege maart. Die vervloekte maand die we vorig jaar van de kalender zouden schrappen. Morgen, of eigenlijk aankomende nacht is het 4 jaar geleden dat mama is overleden. Of overgegaan, wat ik een mooie benaming vind. Het is logisch dat ik veel aan haar denk, aan hoe alles toen is gegaan, 4 jaar geleden. 

Facebook heeft sinds vorig jaar zo'n leuke nieuwe functie dat je berichten terug kan kijken van precies zus en zoveel jaar geleden. De afgelopen 2 weken heb ik er een beetje een haat liefde verhouding mee. Berichten die ik schreef als updates rondom mama's operatie, maar ook vorig jaar dat we bekend maakten aan Liam en Noëlle dat ze een zusje zouden krijgen. Gewoon een heel happy gezinnetje, in hun eigen huis, afgezien van het normale, geen vuiltje aan de lucht. Gewoon totaal niet wetend door wat voor hel we de daaropvolgende maanden zouden gaan.

Nu een jaar verder heb ik bijna bewondering voor ons zelf, over hoe we het overleefd hebben, elke dag weer zijn opgestaan, elkaar er door hebben gesleept. We zijn er nog lange niet, maar 2016 gaat ons zoveel moois en positiefs brengen, daar houden we ons aan vast.