Begin

Vandaag besloten om het bloggen te gaan proberen. Er zijn zoveel dagelijkse dingen die ik van me af wil schrijven..

Gauw meer.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Beweging

De titels van mijn blog verhalen zijn nooit heel spannend, er plopt vaak een woord in me op en dat wordt het dan. Vaak staat het wel gelijk aan hetgeen wat speelt, wat me bezighoud.  Wanneer iets loskomt wat vastzat, wat krijg je dan? Juist, beweging.  Al maanden was ik aan het kwakkelen, fysiek vooral omdat ik het mentale stukje lekker negeerde. Ik kabbelde wel rustig door, maar echt heel lekker ging het niet. Sommige weken waren top, en sommige juist zwaar. Opzich niks mis mee, maar wel vermoeiend als die energie niet een constant level kan vinden. Wanneer ik veel voor elkaar krijg, voelt dat lekker. Dan voel ik me sterk, een stoere vrouw. Maar als het dan even allemaal niet lukt zijn die gevoelens net zo sterk, maar dan in het negatieve. Inclusief de gevoelens van: ohnee nu vinden ze me zwak en stom. En dat is echt een dooddoener voor jezelf. Wanneer ik me goed voel neem ik allerlei projecten aan. Ik vind alles leuk en wil alles voor iedereen doen. Maar wanneer deze rush af...
Meer lezen

Emma

Afbeelding
Het is juli. Maar sinds een paar weken spookt het alweer door mn hoofd. 5 jaar geleden. 5 jaar geleden dat ik werd opgevreten door de onzekerheid. Dat mijn normaal zo standvastige optimisme begon te wankelen. Dat ik boos kon worden op de artsen in het ziekenhuis, terwijl ik nu achteraf wel weet dat het allemaal geen ruk zou hebben uitgemaakt. 5 jaar geleden lag ik in het ziekenhuis in Bergen. 4,5 uur rijden vanaf huis, en nog veel verder weg van mijn familie in Nederland. Wachtende op, ja wat eigenlijk? Duidelijkheid was er niet te krijgen. Niet over wanneer ik zou bevallen, hoe ik zou bevallen en hoe het met Emma zou zijn. Gewoon de dagen zien door te komen, blijven ademen en hoop blijven houden. Om de zoveel dagen een paar uur afleiding van Liam en Noëlle die dan langs kwamen, gewoon even mamma zijn. Even alles een beetje normaal. Die hele pijnlijke buik negeren die me er continu aan herinnerde dat dingen niet normaal waren. Als ik terug kijk naar die periode, en bepaalde emoties...
Meer lezen

2 jaar later

Vandaag is mijn lijf moe en mijn hoofd druk. Op weg van de winkel waait ineens de gedachte voorbij: misschien moet ik het even van mij af schrijven zoals ik eerder deed. Ik google mijn blog en zie tot mijn verbazing dat het 2 jaar geleden is sinds mijn laatste post. Oeps. Wel dwaalt er nog een concept rondt van 2023 maar die was niet zo zonnig. Maar dat zijn de momenten dat ik juist van mij af wil schrijven, en ik hoef het ook niet altijd met de buitenwereld te delen. Wanneer het water me over de schoenen spoelt zocht ik vaak bevestiging van dat mijn leven ook ''niet niks'' was. Maar wanneer dat teveel gebeurde voelde ik me een aandachtzoeker en een aansteller. Die cirkel was vermoeiend en moest doorbroken worden. En daar kwam dan weer het cliché om te hoek kijken: TIJD. Tijd heelt wonden, tijd doet verzachten, tijd doet begrijpen en tijd doet loslaten. Frustrerend als je ergens midden in zit en prachtig om op terug te kijken.  Van de week zag ik een story op Instagram ...
Meer lezen